نگاهی دوباره

2010-08-24T02:54:00.000+04:30

2010-07-11T03:43:00.000+04:30

2010-06-28T02:02:00.000+04:30

2010-06-18T02:07:00.000+04:30

2010-05-27T14:35:00.000+04:30

2010-05-23T02:06:00.000+04:30

2010-05-14T01:02:00.000+04:30

2010-05-10T01:57:00.000+04:30

اینده دین در جامعه(ادامه)

2009-12-20T02:12:00.000+03:30

از نظرات دوستان درباره این بحث خیلی استفاده کردم.

منظورم از کلمه دین در این گفتار صرفا" واژه "شریعت" یا همان "احکام شرعی" بود. که بنظرم با نگاه اجمالی به تاریخ ایران و جهان می توان به واقعیات در اینباره پی برد.

واژه سکولاریسم برای بسیاری از دین باوران تداعی کننده یک معنای وحشتناک است. بخصوص در کشور ما این کلمه بسیار بد معنا شده و هنوز بسیاری ان را مساوی با بی دینی و حاکمیت کفر می دانند. در حالیکه معنای دقیق ان همان چیزی است که اکثریت جامعه امروز ما به ان معتقدند بدون انکه بدانند اعتقادشان معنی کامل سکولاریسم است.

تفکر سکولاریستی در اروپا و در دوران حاکمیت کلیسا شکل گرفت و توسعه یافت. البته تفاوتی بزرگ میان مسیحیت و اسلام بخصوص تشیع وجود دارد که مانع رشد این تفکر در جوامع اسلامی بخصوص در میان شیعیانمی شود.

بعبارتی روشن تر مسیحیت ظرفیت تحمل سکولاریسم به معنای مصطلح و امروزی- ان را داشت و توانست خود را با این تفکر جدید وفق دهد و به حیات خود ادامه داد اما این ظرفیت بدلایل زیادی که شرح ان در اینجا نمی گنجد در اسلام بخصوص تشیع وجود ندارد.

بنظرم در اینده مسلمانان علی الخصوص شیعیان مجبور خواهند بود میان دین و زندگی در دهکده جهانی یکی را انتخاب کند. مگر انکه ظرفیتهای جدیدی به اسلام اضافه شود. یکی از ان مسائلی که باید دین در اینده به ظرفیت های خود اضافه کند تا بتواند به حیات خود ادامه دهد بحث حقوق زنان است و از این دست مسائل زیاد هستند مسائلی مانند حقوق بشر و امثالهم تماما" نقاط ضعفی است که باید ترمیم شوند که در غیر اینصورت دین خود بخود از زندگی افراد به کنار نهاده خواهد شد.

باز هم تاکید می کنم هیچ تفکری را نمی توان برای همیشه و کامل از میان برد و بحث در اینجا درباره اکثریت مردم و فکر حاکم بر جامعه است.

مطلب دیگری که در اینجا قابل ذکر است بحث نوع سکولاریسمی است جوامع اسلامی بخصوص شیعیان به ان خواهد رسید. در جوامع سنی مذهب یا بعبارتی در بسیاری از کشورهای سنی مذهب در واقع سکولاریسم یک حرکت از بالا به پایین بوده و معمولا" با مقاومت جدی از طرف قاطبه مردم مواجه نشده و یا نمی شود.

برای مثال جامعه ای مانند ترکیه از زمان مرحوم اتاتورک شروع به ایجاد تغییراتی در این باب نمود اما هیچگاه با مقاومت جدی مردم مواجه نشد. اگرچه بسیاری از مفتی ها به تعداد زیادی از قوانین اعتراض داشتند اما اعتراضشان به جایی نرسید.

حتی در جامعه بسیار سنتی عربستان هم در این چند سال تغییرات بزرگی صورت گرفته است. در جامعه ایران تقریبا" کمی پس از اتاتورک , رضا شاه هم به فکر ایجاد تغییراتی بنیادین افتاد و دست و پا شکسته شروع به ایجاد تغییرات کرد اما انقلاب سال 57 نشان داد که فرمول ترکیه در ایران کار نمی کند.

دلیل این عدم تفوق تفکر تغییرات در ایران باید در رسوخ و نفوذ روحانیت در میان طبقات میانی و زیرین جامعه جستجو کرد. نفوذی که در مدت این 30 سال بشدت از ان کاسته شده و بنظرم در اینده به حد اقل خواهد رسید. از طرفی دیگر چون همواره روحانیت مبین و معرفی کننده دین در جامعه بوده اند می توان پیش بینی کرد که از نفوذ دین در جامعه هر روز بیشتر کاسته خواهد شد مگر اینکه...

مگر اینکه روحانیت بتواند زبان و روش خود در برخورد با جامعه را تلطیف کند که ان هم با توجه به محافظه کار بودن اکثریت این قشر بسیار بعید بنظر می رسد و از طرفی اعتماد اکثریت از این قشر در حال کمتر و کمتر شدن است.

دوست عزیزی به دوره انقباض و انبساط تفکر دینی در دوره های مختلف تاریخی اشاره کرده بودند که قابل تامل است اما بنظرم تا زمانی که دین بخواهد بدون توجه به رشد فکری و سواد جامعه برای جزیی ترینحرکات و افکار انسانها فتوی صادر کند , دیگر دین به دوره انبساط خود نخواهد رسید.

از مطالعه نظرات بخصوص انتقادات بسیار خوشحال خواهم شد

2009-12-13T01:44:00.000+03:30

اشعار هوشنگ ابتهاج را خیلی می پسندم. بیراه نیست اگر بگویم غزلسرایی معاصر همپای او وجود ندارد. می دانستم که متولد رشت است و اوایل دوران جوانی سیاسی بوده و اکنون در آلمان زندگی می کند اما چیزی که برایم از همه چیز جالبتر است این است که ایشان بسیاری از حالات روحی را در اشعار طوری بیان کرده که آدم شک نمی کند که این فرد آن حالات را کاملا" تجربه کرده است.

شعری از ایشان را خواندم که اتفاقا" توسط آقای دکتر محمد اصفهانی اجرا شده و الحق که خوب هم اجرا شده است. هر چقدر با خودم فکر کردم بیشتر متوجه شدم که ایشان هنگام سرودن این شعر دقیقا" حالی را داشته که من و یا بسیاری دیگر از مردم به آن دچار هستند.

وضعیتی که مغز از کار می افتد و تقریبا" دیگر هیچ زایش فکری ندارد. آدم تبدیل به سنگ می شود. غمی سنگین دل و بغضی فرو نخورده گلو را می فشارد.

نمی دانم چه می خواهم بگویم
زبانم در دهان باز بسته است

در تنگ قفس باز است و افسوس
که بال مرغ آوازم شکسته است

نمیدانم چه می خواهم بگویم

غمی در استخوانم می گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم گه می نوازد

گهی در خاطرم می جوشد این وهم

ز رنگ آمیزی غمهای انبوه

که در رگهام جای خون روان است

سیه داروی زهرآگین اندوه

فغانی گرم و خون آلود و پردرد

فرو می پیچدم در سینه تنگ

چو فریاد یکی دیوانه گنگ

که می کوبد سر شوریده بر سنگ

سرشکی تلخ و شور از چشمه دل

نهان در سینه می جوشد شب و روز

چنان مار گرفتاری که ریزد

شرنگ خشمش از نیش جگرسوز

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج و گمراه

چو روح خوابگردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردی است خونبار

که همچون گریه می گیرد گلویم

غمی آشفته دردی گریه آلود

نمی دانم چه می خواهم بگویم

از محبت همه دوستان عزیزی که در این مدت کسالتم را تحمل می کنند ممنونم.

ملاقات

2009-12-09T02:37:00.001+03:30

این پست قسمتی کوتاه از کتاب "گفتگوهای تنهایی" نوشته مرحوم دکتر علی شریعتی است. این قسمتی از داستان دوران زندگی و یا تبعید "تاگور" به ارمنستان است.

شاید هم قسمتی از سرگذشت بسیاری از همه ما باشد.

.
.
.
در کنار خانه تاگور کافه‌اي بود، بزرگ و شلوغ و پرهياهو و پرجمعيت.بزرگترين کافه شهر.تاگور و شاگردان و دوستان به آنجا مي رفتند وچند ساعتي گوشه اي حلقه ميبستند و ميگفتند و ميشنيدند وباز سانسکريت و گاه هم يادي از هند و …

زندگي بي‌درد و بي‌حالي بود، ‌يک‌نواخت و سرد و بي‌گانه. هيچ جاي اين کشور به هند نمي‌مانست هيچ رنگي، ‌آوايي. چهره‌اي از سرزمين او حکايت نمي‌کند و او احساس مي‌کرد که اگر صد سال در اين ملک بماند زندگيش زندگي ره‌گذري‌ست که بايد آن‌جا را ترک کند.

در اين لحظات که غربت تاگور را درخود مي‌پژمرد «حادثه‌اي» رخ داد:

يک روز، عصر يک چارشنبه بود، ناگهان از ميان هياهو و قيل و قال آدم‌ها و صفحه‌ها و قليان‌ها و خميازه‌ها و سرفه‌ها وقه‌قهه‌ها و بدمستي‌هاي قاراپت‌ها…نغمه‌اي شنيد! نغمه‌اي که هرگز در کشور ارامنه نمي‌توان شنيد،‌ نغمه‌اي که تاگور سال‌ها پيش در سرزمين خويش شنيده بود و با آن آشنايي داشت اما ديري بود گذشته بود و در اين سرزمين انتظارش را نيز نداشت.

يادآور صداي آب در گوش آن جوز بيز مولانا ،‌ شاهد گفتار فيثاغورس حکيم.چندبار آن نغمه را شنيد و هربار به خيال آن‌که صداي پايهء يک صندلي است، افتادن يک جام برنجي است، خوردن دست يک بچه است به سيم مشتاق ، ‌سيم چارم تار ، ‌يا نت سي يک پيانو…؟ يا…؟

ناگهان سر برداشت و نگريست…قفسي است و در آن طوطي‌اي!!

طوطي و در ارمنستان؟

و تاگور چشمهايش را فروبست و به‌ديوار تکيه داد و درخود فرو رفته و غرق شد و سکوت کرد. لحظاتي دراز همچنان ساکت ماند و سپس برخاست،‌ چشمهايش تر شده بود…و از کافه بيرون رفت و سر درگريبان خويش به خانه بازگشت…وچه بازگشتي!

مفصل است، چندروزي گذشت و…تا زندگي‌اش دشوار شد.خانه را خالي کرد و در را به‌روي هرکسي بست و زنداني شد تا نغمه‌اي که شنيده بود تنها باشد. با ياد آن مرغ زيباي هند خلوت کند.

طوطي، اين مرغ اسرارآميزي که روح هند است. همهء هند، اقليم هند ، هواي هند ، تاريخ هند ، همهء هند در طوطي پنهان است ، در طوطي نمايان است. طوطي يعني هند که به‌صورت پرنده‌اي ظاهر شده است.

چشمان طوطي آسمان زيبا و آشناي هند است. بالهاي رنگيش رنگهاي آشناي وطن تاگور است، نغمه‌اش پيغام سفر روح است از غربت، گريز دل است به هند ،‌روح هندي در عمق آواي طوطي جان مي‌دهد و چه جان دادن لذت‌بخشي! چه زندگي آرام و آسوده و پر و آزاد و خوش‌بختي!

تاگور همچنان هر روز از خانه بيرون مي‌آمد و با شاگردان و مريدان و دوستان ارمني‌اش به آن کافه مي‌رفتند و باز حلقه‌ء درس سانسکريت و بحث و مباحثه و سؤال و جواب و گفتگو…اما…چه بگويم؟

صاحب کافه مرد آرام و بي‌دردسر و پرجوش و خروشي بود اما يک ارمني بود و از درس و بحث‌ و دنياي تاگور سردر نمي‌آورد. فقط چائي مي‌داد و قهوه و مشروب و سيگار و…پذيرائي! گرچه غالباً چپ چپ به تاگور مي‌نگريست که گوشه‌ء کافه را قرق کرده بود و دورش خيلي جمع مي‌شدند و کافه را شلوغ مي‌کردند ، نقال‌هاي کافه هم از تاگور دل خوشي نداشتند که او مجلس نقالي و قصه‌سرايي و آوازخواني‌شان را سرد کرده بود و کسي به بزم‌آرايي آن‌ها ديگر گوش نمي‌کرد.

اين قفس از آن مردي بود که هر روز به آن کافه مي‌آمد و قفسش را به ستون کافه مي‌آويخت و خود پشت ستون مي‌نشست و چرت مي‌زد و لحظه‌اي آرام و بي‌سر و صدا مي‌ماند يا نمي‌ماند و مي‌رفت و عصرها که از کار برمي‌گشت قفسش را طوطي‌اش را با خود مي‌برد.

طوطي را از هند آورده بودند، طوطي مرغ خانگي نيست، قناري نيست، کفتر نيست ، گربه نيست، سگ نيست، ‌گوسفند نيست، خرگوش نيست، نمي‌توان درخانه تنها نگه‌ داشت، نمي‌توان در ارمنستان زنده نگه داشت، مي‌ميرد؛ گفته بودند براي آن‌که نميرد، هوا و زمين و آسمان ارمنستان او را نکشد يا بايد به هندش بازفرستاد، يا از قفس آزادش کرد…يا بايد به هندش بازفرستاد، يا از قفس آزادش کرد…

يا به جنگل رهايش کرد و اگر هيچ‌کدام نشد لااقل براي گريز از خلوت خانه، بيگانگي کوچه قفسش را به يک کافهء بزرگ شلوغ، بزرگترين کافهء شهر ببريد و آن‌جا بگذاريد تا دلش نگيرد. زنده بماند ، ‌کافهء بزرگ و شلوغ…کمي بوي شرق مي‌دهد،‌ کمي هواي هند دارد…شايد درانبوه چهره‌ها و آمد و رفت‌ها و هياهوها نامي از هند،‌ يادي از هند ، ‌رنگي از هند،‌ شباهتي به هند…هند…هند…

و آن مرد مجهول که هر روز مي‌آمد و قفسش را مي‌آورد و …چه‌قدر اين طوطي را دوست مي‌داشت، برايش با چه دقتي نان ريز مي‌کرد، ظرفش را جاي آب از «ودکا» پر مي‌کرد ،‌برايش ژامبون مي‌گذاشت، کالباس مي‌گذاشت، ‌قفسش را رنگ مي‌کرد ، ‌يک روز مشکي ، يک روز خاکستري،‌ يک روز سبز، يک روز آبي…اما طوطي نه ژامبون مي‌خورد، نه کالباس، نه ودکا مي‌نوشيد…آواز هم نمي‌خواند، چه‌چه نمي‌زد!!

طوطي يک مرغ هندي است…او بادام مي‌خواهد…پسته مي‌شکند…طوطي حرف مي‌زند اما آن مرد خوب مهربان ارمني چه مي‌دانست؟

چه مرغ بداخلاق پرمدعاي گرفته‌ء بي‌جوش و خروشي است!

اين همه ژامبون…اين‌همه کالباس…اين‌همه ودکا…آخرش هيچ! همچنان خاموش و اخمو و …بدخوي…
يک‌بار تاگور در اثناي گفتگو با حاشيه نشينان‌اش يک کلمهء سانسکريت بر زبان راند: Jvana Mukti ناگهان طوطي بي‌قرار شد و از جگرش فرياد کشيد و خود را ‌ديوانه‌وار بر در آهنين قفس کوفت.
.
.
.

گفتگوهاي تنهايي / مجموعه آثار 33 (بخش دوم) / شريعتي / صص 695-692

اینده دین در جامعه

2009-11-27T02:44:00.047+03:30

چند هفته بود که می خواستم این مطلب را بنویسم اما هربار به دلیلی از نوشتن ان طفره رفتم. یک نوع خودسانسوری اجازه نوشتن این مطلب را به من نمی داد.

در حال مطالعه یک کتاب تاریخی مربوط به زمان قاجار بودم. متوجه مطلبی شدم و ان این بود که در حدود 200 سال پیش دین و به شکل دقیقتر "شرعیات " (به معنی حفظ ظواهر دینی و شرعی) چه جای بزرگی را در زندگی مردم اشغال کرده بود. حتی اخلاقیات جامعه تحت تاثیر همین شرعیات بود. بحث هایی که بیشتر باید در توضیح المسائل دنبال ان بود. در همین حال طبقه روحانیت چقدر بر طبقات مختلف جامعه نفوذ داشت؟ از شاه گرفته تا رعیت گوش بفرمان مراجع و فتواهای انان بودند.

برای مثال در جریان فتوای معروف تحریم تنباکو تاریخ بروشنی مشخص می کند که حتی در دربار شاه قاجار نیز قلیانها را شکستند و این نیست مگر ارزش "فتوی" در جامعه ان روز ایران.

در دوره پهلوی اهمیت فتوی و نظر مراجع باز هم در میان قشر وسیعی از مردم قشر متوسط و کم در امد مهم بود. همینطور اهمیت این موضوع میان بازاریان و تجار عمده سنتی بازار وجود داشت. فقط چند گروه به فتوی و شرعیات بی اعتنا بودند از ان جمله اکثر روشنفکران و تحصیل کردگان غرب و عده ای که بدلیل مبارزات سیاسی به مارکسیسم رو اورده بودند را می توان ذکر کرد.

در دوره انقلاب اسلامی یکی از عوامل پیروزی را می توان فتوای برخی مراجع و در راس انها فتاوی مرحوم ایت الله خمینی ذکر کرد. ایشان با فتواها و سخنرانی های اتشین خود بر علیه رژیم سلطنتی اکثر مردم طبقه متوسط و پایین را به خیابانها کشاند که همین امر در سقوط سلسله پهلوی نقش مهمی را اایفا کرد. البته بحث مناسبات میان روحانیون و انقلاب یک موضوع وسیع است که باید به شکل مستقل مورد بررسی و مداقه قرار گیرد.

اهمیت فتوی و شرعیات پس از پیروزی انقلاب تب تندی داشت که پس از فوت بسیاری از علمای مهم از جمله مرحومان ایت الله شریعتمداری , خویی , گلپایگانی , مرعشی نجفی و... بتدریج ارام شد.

بعبارت روشنتر امروزه شرعیات و فتوا اهمیت خود را در مقایسه با گذشته از دست داده است. البته هیچگاه یک تفکر از بین نمی رود و هنوز بسیاری در پی فتاوای مراجع مختلف هستند همانطور که ما هنوز در جهان قرن بیست و یکم شاهد بت پرستی و خورشید پرستی هستیم , نمی توان تصور کرد که اهمیت شرعیات و فتوا حد اقل برای عده ای برای همیشه و کامل از بین برود. تنها مورد این بحث امار نسبی گرایش مردم به این مباحث است.

اما در همین مدت عمر خود شاهد کم شدن اهمیت شرعیات و جایگاه ان در میان اکثر مردم هستیم.
اگر دین را در سه لایه ببینیم , هسته ان را باید اعتقادات بنامیم. لایه دوم اخلاقیات است و در نهایت پوسته بیرونی ان شرعیات است که بر اساس فتواست.

در 30 سال اخیر بتدریج پوسته بیرونی ان که همان شرعیات است نازک شده و در اینده بتدریج حداقل برای عمده مردم از میان خواهد رفت و جای ان را اخلاقیات خواهد گرفت. بعبارت روشنتر در اینده ای نه چندان دور در بیشتر موارد در ظاهر یک انسان مذهبی و غیر مذهبی تفاوتی دیده نخواهد شد. این دقیقا" خلاف گذشته است که بعنوان مثال شکیات در وضو و نماز و یا حدود اندازه محاسن , جای بزرگی در افکار یک انسان مذهبی را پر کرده بود.

در اینده حرف اول را برداشت های خود شخص از دین خواهد زد و به زبانی دیگر دین شدیدا" شخصی خواهد شد. جایگاه فتوا و شرع بسیار کوچک خواهد شد و این بیشترعقل انسانهاست که به انها فتوا خواهد داد و نه علما

ادامه دارد...

به دریایی در اوفتادم

2009-11-24T01:49:00.001+03:30

به دریایی در اوفتادم که پایانش نمی‌بینم
به دردی مبتلا گشتم که درمانش نمی‌بینم

در این دریا یکی در است و ما مشتاق در او
ولی کس کو که در جوید که جویانش نمی‌بینم

چه جویم بیش ازین گنجی که سر آن نمی‌دانم
چه پویم بیش ازین راهی که پایانش نمی‌بینم

درین ره کوی مه رویی است خلقی در طلب پویان
ولیک این کوی چون یابم که پیشانش نمی‌بینم

به خون جان من جانان ندانم دست آلاید
که او بس فارغ است از ما سر آنش نمی‌بینم

دلا بیزار شو از جان اگر جانان همی خواهی
که هر کو شمع جان جوید غم جانش نمی‌بینم

برو عطار بیرون آی با جانان به جان بازی
که هر کو جان درو بازد پشیمانش نمی‌بینم

عطار

امان از این بلاگفا

2009-11-21T09:49:00.001+03:30

طبق معمول باز هم بلاگفا بازی در اورده.احتمالا" پلیس اینترنتی دارد اعصاب همه را ازمایش می کند. به هر شکل اینجا در خدمتیم و خاک پای تمام دوستان هم هستیم. شما را بخدا از این بلاگفا بزنید بیرون تا اعصاب راحت تری داشته باشید.

ان طوری نه

2009-11-20T16:53:00.001+03:30

یک استاد بزرگواری داشتیم که نمی دانم چرا به ایشان پروفسور می گفتند. البته از نظر معلومات عالی بود اما نمی دانستم یعنی راستش هنوز هم نمی دانم چه وقت می شود به یک استاد لقب پروفسور داد.

پروفسور "ن" هر یک روز در میان راس ساعت 9 به بیمارستان شریعتی می امد و مشغول ویزیت بیماران خودش می شد. از بیمارانش احوالپرسی می کرد و اگر بیمار به دستور دارویی جدیدی نیاز داشت به سوپر وایزر ابلاغ می کرد. سوپر وایزر بخش ارتوپدی هم دنبال ایشان راه می افتاد و مثل کاتبین درگاه شاهنشاهان کلمه به کلمه فرامین پروفسور درباره هر مریضی را یاد داشت می کرد.

پروفسور همه جور خوبی داشت مگر اخلاق. بعضی وقتها قیافه اش طوری بود که با خودم فکر می کردم به زور به ایشان اول صبح ترشی خورانده اند. زود عصبانی می شد اگر دانشجویی سوال بی ربط و یا حتی کم ربطی می کرد با تندی نگاهی معنی دار می کرد و حرف تندی می زد و باصطلاح دماغ ادم را می سوزاند.

این جناب پروفسور در همان اواخر دهه شصت که بگیر و ببند بود هیچ روزی بدون پاپیون در بیمارستان حاضر نمی شد. ادکلن های گرانقیمتش را معمولا" از فرانسه می خرید و حتی ساعتها بعد از رفتنشان می شد فهمید که ایشان از اینجا رد شده اند.خلاصه عرض کنم که یک شاهنشاه کوچک بود.

یک روز طبق معمول ایشان برای ویزیت به بیمارستان امده بودند و ان روز از همه روز عصبانی تر و کج خلق تر بودند. من و چند دانشجوی دیگر هم بدنبال ایشان روان بودیم و می خواستیم از بوستان علم پروفسور خوشه ای بچینیم و این حرفها... اما ان روز حتی جرات سلام گفتن را هم نداشتیم.

پروفسور کنار تختی ایستاد و پرونده مریض را خواست و بعد از خواندن ان چند سوال از بیمار پرسید. اخرش با عصبانیت پرسید :

« شکمت کار می کنه؟»

بیمار بستری با لهجه شیرین اذری با صداقت کامل در حالیکه با مشکل فارسی حرف می زد جواب داد:

« دوچتور جان کار که میکنی اما نه اونطور که شما دلتون می خواد»

این جمله ان بیمار مثل جرقه ای به انبار باروت بود.همه از خجالت از اتاق خارج شدیم. دویدیم توی راهروی بیمارستان و از انجا به حیاط پشتی نیم ساعت با صدای بلند داشتیم از خنده غش می رفتیم. تابحال کسی نتوانسته بود اینچنین حال پروفسور را بگیرد.

از ان به بعد پروفسور با همه مهربانتر شد.

خبر مهم

2009-11-19T00:41:00.000+03:30

اوایل که با جاوید اشنا شده بودم یک بار حدود نیمه شب بود که با او تماس گرفتم.

پرسیدم چه خبر؟ گفت:

« اگر همین الان به شرق نگاه کنی می بینی که ماه طلوع کرده»

فکر کردم شوخی می کند.

« اقا ما را گرفتی؟ خوب ماه طلوع کرده که کرده. من می پرسم چه خبر؟»

« کامران جان خبر از این مهمتر؟»

کمی سکوت کرد و ادامه داد :

« بعضی از خبرهای مهم انقدر که تکرار می شوند برای ما عادی می شوند. اما این تکرار از اهمیت ان هیچ کم نمی کند. برای انکه بهتر بتوانی اهمیت ان را درک کنی تصور کن یکروز خورشید طلوع نکند در ان موقع همین موضوع مهمترین خبر تاریخ خواهد شد»

دیگر متوجه باقی صحبتها نشدم و فقط به جمله اخرش فکر می کردم.

به همین راحتی

2009-11-18T00:37:00.000+03:30

خیابان پر از جمعیت است. گاز اشک اور زده اند. مردم اتش روشن کرده اند و شعار می دهند. پلیس با باتون همه را از زن و مرد و پیر و جوان و رهگذران را جانانه می زند.

احساس بدی می کنم و به کوچه ای که ماشینم را در ان پارک کرده ام می روم. عده ای جوان پشت ماشینم خودشان را مخفی کرده اند. سر کوچه چند تا ون دارند ادمها را بزور سوار می کنند. از سر و صورت عده ای خون جاری است و لباسشان را قرمز کرده است.

جوانهایی که پشت ماشینم قایم شده اند از من خواهش می کنند ماشین را حرکت ندهم. از سر کوچه صدای جیغ زنها و فریاد مردها گوش فلک را پر کرده است. صدای اژیر ماشین های پلیس و موتورها گوش را می خراشند. صدای پرتاب گلوله های گاز اشک اور هر لحظه شنیده می شود.

سوار ماشین می شوم و رادیو را روشن می کنم. رادیو پیام دارد اهنگ "الهه ناز" مرحوم بنان را پخش می کند.

حدود اختیارات ولی فقیه

2009-11-13T01:23:00.002+03:30

مجتبي ذوالنور جانشین نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران ادعا کرد که:

"در نظام اسلامي، ولايت ومشروعيت ولي فقيه ازسوي خداوند ، پيامبر و معصومين است و اينگونه نيست كه مردم به ولي فقيه مشروعيت بدهند تا هر زمان كه بخواهند او را عزل كنند."

وی که پنجشنبه شب برای مبلغان"نهاد نمايندگي رهبري در دانشگاه‌ها" در قم سخنرانی می کرد همچنین گفت

"مشروعيت ولي فقيه از بالاست ومقبوليت آن از سوي مردم مي‌باشد".

ایشان همچنین فرموده اند:

"اين حرف اشتباهي است كه مي‌گويند ولي فقيه بايد در چارچوب قانون عمل كند" و همچنین ادامه داده اند که:

"احكام اوليه ثابت است ولي باب احكام ثانويه در دست ولي فقيه است و حتي ولي فقيه نيز مي‌تواند در احكام اوليه نيز تصرف كند وولايت فقيه درچارچوب قانون اساسي نيز نمي‌گنجد." و در انتها هم گفته اند:

"نه مردم می توانند ولی فقیه را عزل کنند , نه مجلس خبرگان"

در این باره دو مورد ذهنم را به خودش مشغول کرده است. اول انکه ایا این سخنان و یا بعبارتی این تفکر اساسا" ربطی به اسلام دارد یا نه؟ با این اوصافی که ایشان از ولی فقیه می دهند , خداوند و پیامبر هم زیر مجموعه ای از ولایت فقیه هستند همچنین بنظرم این تفکر به فرعونیسم نزدیکتر است تا به دین.

فرعون ادعای کدام یک از موارد ذکر شده توسط اقای ذالنور را نداشت.

مورد دومی که برایم جای سوال دارد اینجاست که ایا خود رهبر انقلاب به این تفکرات ایمان دارند و یا از ان مطلع هستند؟

دگر دیسی در گفتمان جنبش سبز

2009-11-11T02:23:00.003+03:30

از روز 13 ابان که شعارهایی جدیدی پا به عرصه خواستهای حداقل قسمنی از بدنه جنبش وارد شد بتدریج نگرانی ها بیشتر شده است. در این بین دو گزاره باید مورد بررسی و نقد قرار بگیرد. گزاره اول تحلیل اصولگرایان و محافظه کاران از این واقعه و گزاره دوم تحلیل اصلاح طلبان در این باب است.

از نظر اصولگرایان یا بهتر بگوییم قسمت رهبری و بدنه اصلی ان تحلیل مشخصی دارند. انها عنوان می کنند که جنبش سبز از ابتدا برانداز بوده و مسئله انتخابات تنها روپوشی برای تحرکات ضد انقلاب و براندازان بوده است. در نظر اصولگرایان ضد انقلاب و تمام مخالفین قسم خورده انقلاب به بهانه تقلب در انتخابات به خیابانها امدند و ان شورشها را براه انداختند چه بسا همه انها به بهانه دیگری هم اینکار را انحام می دادند. همانطور که در جریانات سال 1387 نیز چنین کردند و با حضور قاطع مردم حزب الله و همیشه در صحنه از میدان بدر شدند.

از دیدگاه اصلاح طلبان جدای از بحث وجود تقلب و یا عدم وجود ان برخورد خشن و غیر منطقی پلیس و بسیج و لباس شخصی ها و سرکوب شدید و عریان معترضین در خیابانها و بازداشتگاهها باعث دگردیسی در گفتمان جنبش و شروع شعارهایی شده که در ان اصل نظام و رهبری به زیر سوال رفته است. اگرچه اصلاح طلبان هنوز به اصل سلامت انتخابات اعتراض دارند و در ادبیات انها همواره عبارت "دولت بعد از نهم" و یا "دولت کودتا" جایگزین عبارت دولت دهم است.

به هر شکل این دگردیسی در شعارها و خواسته ها , حتی سران اصلاح طلب را هم دچار انفعال کرده و انها در بیانیه ها و مصاحبه هایشان نگرانی خود را از بروز این دگردیسی انکار نمی کنند و نسبت به ان هشدار می دهند.

اگر چه در جریان بعد از انتخابات هشدارهایی در همین مورد از سوی اصلاح طلبان داده شده بود اما برندگان صندوق ان را جدی نگرفتند.

بنظرم در اینده روز 13 ابان 1388 نقطه عطفی در حرکت جنبش سبز تلقی خواهد شد. این نقطه عطف باعث بریدن عده ای از این جنبش بدلیل هماهنگ نبودن انها با شعارهای جدید است و از طرفی انهایی که ادامه خواهند داد کسانی هستند که از چهارچوب جمهوری اسلامی و ولایت فقیه را پشت سر گذاشته اند و به شکلی اماده پذیرش هزینه های آتی حرکت خواهند بود.

به عبارت روشن تر حرکت ها از جانب هر دو طرف درگیر رادیکال تر و مقاومت هر دوطرف بیشتر خواهد شد.

دیوار برلین

2009-11-09T15:35:00.003+03:30

امروز بیستمین سالروز ویرانی دیوار برلین بود.

این عکس را دوست دارم چون تجلی خواست همیشگی روح انسان فارغ از لباس و جایگاه , برای فرار از اختناق و رفتن ان بسوی ازادی است.

گرچه بنظرم بزرگترین مشکل رسیدن به ازادی نیست بلکه استفاده صحیح از ان بسیار مهم تر است. اختناق درونی و فکری به مراتب بدتر از اختناق بیرونی و حکومتی است.

روپوش سفید

2009-11-08T00:34:00.002+03:30

« وقتی از مطب می خواهید بیرون بروید, همان لحظه که روپوشتان را از تن در اوردید, تمام گرفتاری ها و مشکلات مطب و مریض هایتان را بهمراه روپوشتان اویزان کنید. »

« زن و بچه تان گناه نکردند که با شما زندگی می کنند. وقتی به خانه می رسید سرحال باشید و به زندگی تان برسید. این هم بنفع شماست و هم بنفع بیمارانتان»

این اخرین درس استاد دکتر جمشید یکانی بود. او تنها استاد بیماریهای داخلی نبود, واقعا" یک استاد نمونه بود. او بدون انکه هیچ ادعای ماورایی داشته باشد استاد کامل اخلاق پزشکی بود. همیشه کلاسش پر بود و این در حالی بود که هیچوقت در کلاس حضور و غیاب نمی کرد.

بچه های سال پایینی و سال بالایی چه انها که واحد را داشتند و چه انها که نداشتند کلاس را پر کرده بودند. بقول معروف جای سوزن انداختن نبود.

این نصیحت استاد همیشه در گوشم بود اما...

اما بعضی وقتها نمی شود به همراه اویزان کردن روپوش , مشکلات و افکار را هم به همراه ان تا ورود بعد اویزان کرد.

رادیکالیزه شدن شعارها در جنبش سبز , دلایل و پیامدها

2009-11-06T19:04:00.010+03:30

 از روز 12 ابان ماه که رهبر انقلاب در دیدار با جمعی از نخبگان مخالفت با اصل   سلامت در انتخابات را جرم تلقی کردند انتظار می رفت که جنبش سبز قدم به مرحله جدیدی گذاشته باشد. 

اساس شکل گیری جنبش سبز برای اعتراض به نتایج انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری شکل گرفته است و بر اساس امارهای رسمی حکومت حدود 14 میلیون نفر به اقای احمدی نژاد رای نداده بودند. بنا براین حداقل 14 میلیون نفر در نتیجه انتخابات شک داشتند و یا بقول رهبر انقلاب در ان تشکیک کرده اند که با این فرمایش ایشان حداقل این 14 میلیون خودبخود مجرم شناخته می شوند.

جرمی که نه تنها در قوانین مدنی و جزایی و کیفری از ان صحبت نشده بود بلکه تاکنون در هیچ کشوری تشکیک در انتخابات جرم تلقی نشده است.

تقلب در انتخابات افغانستان و ابطال اراء در ان کشور و در نهایت کناره گیری رقیب انتخاباتی اقای کرزای بدلیل تشکیک در بیطرفی کارگزاران انتخابات بود که هیچکدام از این موارد بوسیله حاکمیت نیم بند افغانستان هم جرم تلقی نشده بود.

پس از این اعلام موضع صریح و بدون بازگشت رهبر انقلاب انتظار شنیدن شعارهای رادیکال از طرفدارن جنبش سبز که تاکنون سعی در انکار مخالفت اشکار نظراتشان با رهبری داشتند دور از ذهن بنظر نمی رسید.

عده ای معترض به انتخابات بدون اینکه در هیچ دادگاهی ,حتی تحت عنوان متهم دادگاهی شده باشند به یکباره مجرم شناخته شدند و از این رو راه برگشت برای هر دو طرف بسته شد.

همچنین با این تلقی رهبر , رفتار نابهنجار نیروی انتظامی و بسیجیان و لباس شخصی ها با مردم , عادی تلقی شد زیرا انها داشتند با یک عده مجرم برخورد می کردند و نه با یک عده معترض به انتخابات.

این تندروی از جانب رهبر از جانب معترضین بی جواب نماند و نتیجه ان رادیکالیزه شدن شعارهای معترضین از اعتراض به نتیجه انتخابات به شعار علیه کل حاکمیت و جناب رهبر انقلاب است.

حافظه تاریخی همه ما به ما یاد اوری می کند که در جریان برخورد حکومت اسلامی با مجاهدین خلق یکبار دیگر این اتفاق افتاده بود. سختگیری و تشدید فشار بر سازمان مجاهدین خلق در سالهای اول انقلاب منجر به حرکات مسلحانه, ترور و انفجارهایی شد و همچنین دشمنی هایی را پدید اورد که تاکنون نیز ادمه دارد. در این جریانات هر دو طرف درگیر ضربات سنگینی به هم وارد کردند که با تدبیر تا حدود زیادی قابل پیشگیری بود.

امروز باید جمهوری اسلامی جنبش سبز و نفوذ ان در میان حداقل روشنفکران و طبقه متوسط جامعه را به رسمیت بشناسد. حذف و یا حتی سرکوب این جنبش و یا متهم کردن ان به وابستگی به غرب و خبرگزاری های غربی مشکلی از جمهوری اسلامی حل نخواهد کرد.

پیامدهای رادیکالیزه شدن شعارها در بدنه جنبش سبز به دقت قابل پیش بینی نیست اما حداقل ان این است که کادر کنونی رهبری جنبش را منزوی کرده و در اینده جمهوری اسلامی مجبور خواهد شد اشخاص دیگری را در راس ان ببیند و تحمل کند.

بدون شک جنبش سبز یک حرکت درونزا و در راستای خواسته های حداقلی مردم شکل گرفته است اما سرکوب و انکار و بدنام کردن ان نه تنها از قدرت ان کم نخواهد کرد بلکه اهداف ان را هم دستخوش درخواست های بلند پروازانه تری خواهد نمود.

تن دادن به خواستهای حداقلی و قانونی امروز جنبش بسیار کم هزینه تر از اجبار در پذیرش خواستهای غیر قابل پیش بینی اینده خواهد بود.

پی نوشت :

سخنان امروز جناب محسن ارمین و جناب دکتر شکوری راد را می توان در ادامه همین رادیکال شدن شعارهای جنبش سبز ارزیابی و تحلیل کرد

متن سخنان اقای محسن ارمین

متن سخنان اقای دکتر شکوری راد

زندگی سخت

2009-11-05T15:47:00.002+03:30

دیروز شاهد صحنه هایی بودم که خیلی ناراحت کننده بود. با خودم فکر کردم واقعا" اینهایی که باعث ازار مردم می شوند شب ها چطور می توانند بخوابند؟

اینهایی که بی دلیل و الکی اذیت شده اند چطور می توانند فراموش کنند؟

ایا هیچ وقت اوضاع مثل سابق خواهد شد؟ چه برای انها که مردم را اذیت کرده اند و چه انها که اذیت شده اند.

جاوید 3

2009-11-04T02:09:00.002+03:30

او بیشتر از 15 سال در بوخوم و دورتموند زندگی میکرده انجا درس خوانده و با ادمهای با سوادی محشور بوده. اهل هیچ چیزی جز شعر و موسیقی اصیل ایرانی نیست. شاید سالی یکی یا دوبار به تهران بیاید که ان هم برای کنسرت است و دیدن خانواده

به فلسفه و نجوم بسیار علاقه مند است و در این موارد با هم خیلی صحبت می کنیم. یکبار از او پرسیدم که ایا با این اوضاع در اینجا احساس تنهایی نمی کند و اصولا" چطور توانسته با ادمهای اینجا که زیاد به این مباحث علاقه ندارند کنار بیاید؟

جمله ای گفت که بعدها برایم تبدیل به یک مانیفیست کوتاه اما بسیار کاربردی شد.او در جوابم گفت

« هر کسی یا چیزی را همانطور که هست پذیرفته ام و سعی در ایجاد تغییر در کسی یا چیزی را حداقل در کوتاه مدت ندارم»

تلاش ما برای تغییر دیگران در کوتاه مدت ممکن نیست و بیشتر اوقات نتیجه ای برعکس دارد. این یکی از چیزهای مهمی بود که در این مدت از او یاد گرفته ام.

مطلب دیگری که از او یاد گرفته ام این است که "باید برای زندگی خوش در هر وضعی اماده بود و خوشبختی را نباید به اینده موکول کرد چه بسا اینده ای که ما در انتظارش هستیم هرگز نرسد."

او از من نخواسته که زندگی ام را ول کنم و مانند او فکر و عمل کنم بلکه همیشه روشش این است که به دوستانش بگوید که گاهی سرشان را را بالا بگیرند و مسیر را ببینند که به کجا می روند. او همچنین اعتقاد دارد که "هر چیزی در زمانی اتفاق خواهد افتاد که موقعش رسیده باشد."

چند سال پیش یک شب دیر وقت تلفن زد منزل و من در ان موقع مطب بودم. برایم پیغام گذاشت که

«خدا منظورش خلق کردن انسان بوده اگر تراکتور می خواست می توانست تراکتور بیافریند»

و این است داستان دوست عزیزی که روش زندگی ام را در این چند ساله عوض کرده خدا را شکر می کنم که توانستم با او اشنا شوم و اکنون یکی از بهترین دوستان هم باشیم.

جاوید(ادامه)

2009-11-03T01:07:00.002+03:30

در ابتدا اشاره می کنم به اینکه یکی از دوستان عزیزم پرسید انتشار اسم کامل و مشخصات کامل جاوید را درست می دانم یا نه؟

باید عرض کنم اولا" این ادم از انهایی است که در واقع نباید ناشناخته بماند. شناخت او و روش زندگی او برایم درسی بوده و هست و می دانم برای بشر امروز وجود چنین ادمهایی غنیمت است.

یک نکته ای را هم عرض می کنم و ان این است که اول بار که با ایشان اشنا شدم متوجه شدم از چند چیز زیاد خوشش نمی اید. یکی اش زنگ در خانه بود. خانه اش جصار و یا هر چیزی که ان را با خانه های دیگر مجزا کند ندارد. می گفت زنگ در خانه یعنی جدا شدن از دیگران. یعنی اگر می خواهی مرا ببینی اول باید در بزنی. مواظب باشی من خواب نباشم. مراعاتم را بکنی و همه اینها یعنی اینکه "تو در اینجا غریبه ای".

از تلویزیون خوشش نمی اید چون بنظرش تلویزیون وقت ادمها را گرفته و انها را از هم دور کرده. بچه ها خیلی دوستش دارند و هیچکس در کنارش احساس بدی نمی کند.

الغرض روزی که همدیگر را دیدیم برایم بسیار خاطره انگیز بود. بعد از ان ملاقات تا امروز تقریبا" هر یکی دو روز در میان همدیگر را می بینیم و بحث های جالبی با هم داریم.

شناخت این ادم بسیار سهل و ممتنع است.از ان جهت سهل است که در اولین دیدارش احساس می کنی سالهاست او را می شناسی و ممتنع است از ان بابت که برای پی بردن به اینکه چرا اروپا و تهران را ول کرده و امده در یک روستای دور افتاده زندگی می کند و شبها چراغی روشن نمی کند نیاز به همراه بودن و با او بودن دارد.

یادم هست بعد از افتتاح مطبم هر روز تا دیر وقت مطب می ماندم. یک روز عصر جمعه به دیدنش رفتم و با هم برای دیدن غروب افتاب که یکی از بالاترین لذت هایش در زندگی است به یک بلندی رفتیم. در انجا داستانی را برایم تعریف کرد که فکر می کنم همه شنیده اند. با این حال داستان کوتاه را می نویسم.

« روزی پسر بچه ای در خیابان سکه ای یک سنتی پیدا کرد. او از پیدا کردن این پول، آن هم بدون هیچ زحمتی ، خیلی ذوق زده شد. این تجربه باعث شد که بقیه روز ها هم با چشم های باز ، سرش را به سمت پایین بگیرد ( به دنبال گنج!) او در مدت زندگیش 296 سکه ی 1 سنتی ، 48 سکه ی 5 سنتی ، 19 سکه ی 10 سنتی ، 16 سکه ی 25 سنتی ، 2 سکه ی نیم دلاری و یک اسکناس مچاله شده ی 1 دلاری پیدا کرد. یعنی دز مجموع 13 دلار و 26 سنت.
در برابر به دست آوردن این 13 دلار و 26 سنت ، او زیبایی دل انگیز 31369 طلوع خورشید ، درخشش 157 رنگین کمان و منظره ی درختان افرا در سرمای پاییز را از دست داد.

او هیچ گاه حرکت ابر های سفید را بر فراز آسمان ، در حالی که از شکلی به شکل دیگر در می آمدند ، ندید. پرندگان در حال پرواز و لبخند هزاران رهگذر ، هرگز جزئی از خاطرات او نشد! »

من تا ان زمان این داستان را نشنیده بودم. از ان به بعد کار در مطب اجاره ای ام را به هفته ای سه روز کاهش دادم و روزهای دیگر به چیزهایی می پردازم که برایم جالب باشد.

اوایل دیگران به این رفت و امد زیادم به روستا با دید خوبی نگاه نمی کردند اما کم کم بعضی ها یا از سر کنجکاوی و یا برای تفریح با من امدند و الان همه جاوید را می شناسند.

کمتر چیزی ناراحتش می کند و همیشه خوشحال است. در همه حال و در همه جا. دوستان زیادی دارد که از تهران و اروپا و حتی امریکا به دیدنش می ایند اما همه می دانند اینجا غذا فقط نان و حداکثر سیب زمینی است.

چند درس بزرگی را که از او یاد گرفته ام و چند مطلب دیگر را در پست بعدی خواهم نوشت.

ادامه دارد

ضمنا" از خاتون عزیز که اشتباهاتم را به من تذکر می دهد صمیمانه سپاسگزارم.

جاوید

2009-11-01T02:12:00.001+03:30

تابستان سال 1374 بود که اقای معزی با من تماس گرفت (اقای معزی شرکت صادرات و واردات لوازم پزشکی داشت و هنوز هم دارد و اوضاعش هم حسابی روبراه است.) بعد از احوالپرسی مختصر از من پرسید که "... آباد" را بلدم.

گفتم «بله. روستایی است نزدیک ... و حدود 20 کیلومتری رشت. چطور چیزی شده؟»

او توضیح داد که یکی از دوستانش که با او در چهارصد دستگاه بچه محل بوده و اتفاقا" ادم خیلی خوبی هم هست , رفته المان بعد دکترای انگل شناسی گرفته و بعد از 15 سال برگشته ایران. بعد از اینکه برگشته ایران امده شمال و در رشت اباد تکه ای زمین خریده و نمی خواهد به تهران برگردد.

اقای معزی از من خواست که بروم با او صحبت کنم و راضیش کنم که برگردد تهران سر خانه و زندگی اش. ضمنا" گفت که اسم دوستش "جاوید" است و پاهایش فلج است و با ویلچر رفت و امد می کند.

برای خودم هم خیلی عجیب بود. بعنی چه؟ افسرده است یا با خانواده اش قهر کرده؟ یک روز عصر راه افتادم و رفتم رشت اباد. وقتی که پیاده شدم اولین کسی را که دیدم جوانی مو بور که ایستاده بود . انگار که منتظر کسی بود پرسیدم

« ببخشید شما کسی را بنام جاوید می شناسید؟»

و او با لبخند گفت بله. بعدها فهمیدم اسمش بهزاد است و بهترین دوست جاوید است. او براه افتاد و من هم دنبالش رفتم تا رسیدم به خانه جاوید. خانه ای مشرف به سپیدرود که در دور دست جنگلهای منطقه دیلمان هم بخوبی قابل مشاهده بود. بعدها فهمیدم انجا همه او را می شناسند.

علیرغم تفکرات قبلی ام ادمی بود بسیار شاد و سرحال. با ویلچر رفت و امد می کرد و بعدها کم کم داستان فلج شدن و رفتنش و برگشتنش و اینکه چرا از تهران به اینجا امده است را برایم تعریف کرد.

خانه ای درست کرده بود اما او در حیاط خانه زندگی می کرد. تنها برای حمام و نظافت به ساختمان می رفت. او زمستانها در کلبه ای شیشه ای و مدور حدودا" 10 متری و در تابستانها در زیر یک سایه بان چوبی زندگی می کرد.

دو چیز هیچوقت در زندگی او (حداقل از زمانی که من با او اشنا شده ام تاکنون) هیچ تغییری نکرده است. اول اتش روشن در هرشب و دوم خیل سی دی های جنابان ناظری و شجریان و کیهان کلهر و بداهه نوازی های ایشان دور دنیا.

واقعا" با موسیقی و کتابهای شعرش زندگی می کند. خواندن یک غزل از شمس تبریز و یا مولانا را با هیچ چیز عوض نمی کند. غذا هرچه پیش امد. ممکن است یکروز غذایش فقط چند سیب زمینی پخته در خاکستر اتش و یا یک تکه نان لواش که ان را با چوب روی اتش گرم کرده باشد.

ادامه دارد....

انها که مانده اند و انها که رفته اند

2009-10-30T18:33:00.001+03:30

مطلب زیر را یکی از دوستانم که در امریکا زندگی می کند برایم ایمیل کرده و چون دیدم جالب است به همان شکل اینجا می گذارم.

آنهایی که (از ایران) رفته اند هر روز ایمیلشان را در حسرت نامه از آن هایی که مانده اند باز می کنند و از اینکه هیچ نامه ای ندارند کلافه می شوند.‎

آنهایی که (در ایران ) مانده اند هر روز…نه…یکروز در میان ایمیلشان را چک می کنند و از اینکه نامه ای از انهایی که رفته اند ندارند کفرشان در میاید‎.

آنهایی که رفته اند منتظرند آنهایی که مانده اند برایشان نامه بنویسند. فکر می کنند که حالا که ازجریان زندگی آنهایی که مانده اند خارج شده اند انها باید تصمیم بگیرند که هنوز می خواهند به دوستیشان از دور ادامه بدهند یا نه‎.

آنهایی که مانده اند منتظرند که انهایی که رفته اند برایشان نامه بنویسند .فکر می کنند شاید انهایی که رفته اند مدل زندگیشان را عوض کرده باشند و دیگر دوست نداشته باشند با آنهایی که مانده اند معاشرت کنند‎.

آنهایی که رفته ان همانطور که دارند یک غذای سر دستی درست می کنند تا تنهایی بخورند فکر می کنند آنهایی که مانده اند الان دارند دور هم قورمه سبزی با برنج زعفرانی می خورند و جمعشان جمع است و می گویند و می خندند‎.

آنهایی که مانده اند همان طور که دارند یک غذای سر دستی درست می کنند فکر می کنند آنهایی که رفته اند الان دارند با دوستان جدیدشان گل می گویند و گل میشنوند و از ان غذاهایی می خورند که توی کتاب های آشپزی عکسش هست‎.

آنهایی که رفته اند فکر می کنند آنهایی که مانده اند همه اش با هم بیرونند. کافی شاپ می روند .خرید می روند…با هم کیف دنیا را می کنند و آنها را که ان گوشه دنیا تک افتاده اند فراموش کرده اند‎.

آنهایی که مانده اند فکر می کنند آنهایی که رفته اند همه اش بار و دیسکو می روند و خیلی بهشان خوش می گذرد و آنها را که توی این جهنم گیر افتاده اند فراموش کرده اند‎.

آنهایی که رفته اند می فهمند که هیچ کدام از ان مشروب ها باب طبعشان نیست و دلشان می خواهد یک چای دم کرده حسابی بخورند‎.

آنهایی که مانده اند دلشان می خواهد بروند یکبار هم که شده بروند یک مغازه ای که از سر تا تهش مشروب باشد که بتوانند هر چیزی را می خواهند انتخاب کنند‎.

آنهایی که رفته اند همانطور که توی صف اداره پلیس برای کارت اقامتشان ایستاده اند و می بینند که پلیس با باتوم خارجی ها را هل می دهد فکر می کنند که آن جهنمی که تویش بودند حداقل کشور خودشان بود.حد اقل احساس نمی کردند طفیلی هستند‎.

آنهایی که مانده اند همانطور که گشت ارشاد با باتوم دختر ها را سوار ماشین می کنند فکر می کنند که آنهایی که رفته اند الان مثل آدم های محترم می روند به یک اداره مرتب و کارت اقامتشان را تحویل می گیرند‎.

آنهایی که رفته اند همانطور می نشینند پشت پنجره و زل می زنند به حیاط و فکر می کنند به اینکه وقتی برگردند کجا کار گیرشان میاید و ایا اصلا کار گیرشان میاید؟

آنهایی که مانده اند فکر می کنند که انهایی که رفته اند حال کرده اند و حالا میایند جای آنها را سر کار اشغال می کنند و آنها از کار بیکار می شوند‎.

آنهایی که مانده اند فکر می کنند آنهایی که رفته اند حق ندارند هیچ اظهار نظری در هیچ موردی بکنند چون دارند انور حال می کنند و فورا یک قلم برمی دارند و اسم انوری ها را خط می زنند‎.

آنهایی که رفته اند هی با شوق بیانیه ها را امضا می کنند و می خواهند خودشان را به جریان سیاسی کشوری که تویش نیستند بچسبانند‎.

آن هایی که مانده اند در حسرت بی بی سی بی سانسور کلافه می شوند‎.

آنهایی که رفته اند هیچ سایت خبری را نمی خوانند. ربطی بهشان ندارد خبر کشور هایی که تویش هستند‎…

آنهایی که مانده اند می خواهند بروند.

آنهایی که رفته اند می خواهند بر گردند‎.

آنهایی که مانده اند از آن طرف مدینه فاضله می سازند‎.

آنهایی که رفته اند به کشورشان با حسرت فکر می کنند‎.

اما هم آنهایی که رفته اند و هم آنهایی که مانده اند در یک چیز مشترکند :

آنهایی که رفته اند احساس تنهایی می کنند. آنهایی که مانده اند هم احساس تنهایی می کنند‎. کاش جهان اینقدر با ما نامهربان نبود‎

عاشق هم عاشق های قدیم

2009-10-30T00:52:00.001+03:30

یادش بخیر
یادته چه موقع اولین بار همدیگر را دیدیم.
من خوب یادمه. بالای همین جاده که اون روزها یک کوره راه بود. یک چشمه ای بودش که الان لوله کشی کردنش. یادته؟ امده بودی با کوزه اب ببری خونه.
هرچه خواستم اب رو ازت بگیرم و ببرم اجازه ندادی. یادش بخیر.
ان روز من سواره بودم و می رفتم مزرعه و تو پیاده بودی و می رفتی منزل. یکی دوهفته بعد امدیم خواستگاری. یادته؟
بعد از این همه سال می خواهیم بریم همون جایی که اول بار همدیگر رو دیدیم.
بچه ها بزرگ شدند و هر کدومشون رفتند سر زندگی خودشون. باز هم تو موندی و من.
تنها مثل روز اول اشناییمون.
من هنوزمی تونم پیاده بیام ولی از وقتی گفتی زانوهات درد میکنه پشتم خم شد.
همیشه باهات می مونم و هیچوقت تنهات نمیزارم.

اولین روز اتاق جراحی

2009-10-26T01:35:00.003+03:30

وقتی دانشجو بودم همیشه ارزو داشتم هرچه زودتر درس های پایه را تمام کنم و به بیمارستان برای گذراندن استاژ بروم. ناگفته نماند که این جناب مرتضی حیدری که گوینده تلویزیون است و مدتی است که جنجالی شده , سال پایینی بود و اتفاقا" بچه خوبی هم بود و مدتی با هم در بیمارستان ها بودیم.

در میان تمام بیمارستان ها یی که در انها کار کردم بیمارستان سینا (میدان حسن اباد) یک جای منحصر بفردی بود. این منحصر بفرد بودن دلایل زیادی داشت. اولا" خیلی قدیمی بود و بسیار کثیف ثانیا" بیمارانی که به انجا مراجعه می کردند معمولا" ادم های فقیر بودند و توقع زیادی نداشتند و اصلا" اهل اعتراض و شلوغ کاری نبودند و به هر کسی که روپوش سفید پوشیده بود احترام می گذاشتند.

جالب ترین جای بیمارستان اتاق های جراحی ان بود که اصلا" در و پیکر درست و حسابی نداشت. همان جلوی در ساختمان جراحی کارت دانشجویی نشان می دادیم و داخل می شدیم بعد از وارد شدن "گان" می پوشیدیم و از ان به بعد هر کاری می خواستیم می توانستیم انجام دهیم.

بیماران روی برانکارد بترتیب دراز کشیده بودند و هر اتاقی خالی می شد یک بیمار را داخل می کردند و بیهوشی و باقی داستان.

در بیمارستان سینا داستانهای زیادی بر ما گذشت که شرح هر کدامش می تواند موضوع یک پست باشد که اکثر انها هم طنز هستند با اینکه همگی واقعیت دارند که یکی از انها را اینجا می نویسم.

از میدان حسن اباد تا بیمارستان یکطرفه بود و مجبور شدم مسیر را بدوم چون خیلی دیر کرده بودم. با عجله به داخل بیمارستان رفتم و ان روز اولین روزی بود که باید به اتاق جراحی می رفتم. داخل ساختمان جراحی شدم و گان و دمپایی پوشیدم و ماسک و کلاه کردم. اتاقها را یکی یکی وارسی کردم یک نفر از همکلاسی ها را شناختم و وارد اتاق جراحی شدم.

جوانی بیست و چند ساله را می خواستند زانویش را باز کنند. دکتر سوادکوهی روی تابوره (صندلی چرخ دار پزشک)کنار زانوی جوان نشسته بود و فوج دانشجویان دوره اش کرده بودند. دو طرف تخت بیمار خیلی شلوغ بود و تنها جای خلوت بالای سر بیمار بود و کسی انجا نایستاده بود. من هم رفتم بالای سر بیمار ایستادم.

بیهوشی از کمر بود. در این روش بیمار کاملا" بیهوش نمی شود بلکه بوسیله یک امپول بیحسی او را از کمر به پایین بیحس می کنند. متخصص بیهوشی که او هم روی یک تابوره بالای سر بیمار نشسته بود و داشت با یک نفر دیگر صحبت می کرد.

ناگهان دکتر سواد کوهی رو به من کرد و گفت :

"دکتر بریم؟"

من به پشت سرم نگاه کردم دیدم کس دیگری نیست و با ترس و تعجب در حالیکه صدایم می لرزید گفتم:

"برییم"

همینکه دکتر تیغ را روی زانوی مریض گذاشت داد مریض بلند شد....."ااااای موووردم"

متوجه شدم که خبط بزرگی کرده ام. سریع رفتم کنار و بین بقیه قایم شدم. در همبن بین بر اثر فریاد بیمار متخصص بیهوشی صحبتش را قطع کرد و به جراح نگاه کرد.

جراح با تندی پرسید:

"مگه نگفتی بریم؟"

"نه من حرفی نزدم"

"پس کی گفت بریم؟"

" نمی دانم کی گفت. شما چرا تست نکردید؟"

تست یعنی اینکه جراح با پنس قسمتی از پوست محل جراحی را فشار می دهد تا مطمئن شود که بیمار بیهوش است یا نه؟

یکباره نگاه جراح به من افتاد.

"اقا این بود. این گفت بریم.چرا گفتی بریم؟" رو به متخصص بیهوشی کرد و گفت "جنرالش کن.سریع سریع."

جنرالش کن یعنی بیهوشی مریض را عمومی کن.

من با ترس گفتم :

"راستش نمیدانم. شما از من پرسیدید بریم؟ من هم با خودم فکر کردم لابد باید اجازه را من صادر کنم. ببخشید"

بعد دکتر به من گفت که بالای سر بیمار جای مخصوص متخصص بیهوشی است و هیچکس دیگری حق ایستادن انجا را ندارد.

این داستان اولین روز اتاق جراحی من بود.البته از ان بیمارستان خاطرات از این دست زیاد دارم.

بببخشید اگر طولانی شد.

بعد نوشت:

1- برای دیدن اندازه واقعی عکس روی ان کلیک کنید.

2- از سرنوشت بیمار در عکس هنوز خبری مخابره نشده است.

روح بیمار من

2009-10-23T03:45:00.004+03:30

امروز از ان روزهایی بود که خواندن یک خبر و یا بهتر بگویم داستان زندگی یک زن روحم را بیمار کرد و خوابم را ربود و ذهنم را بشدت مغشوش کرد. شاید بدتر از بسیاری از بیماری های جسمی مرا ازرده و نا امید کرد.
این خبر در میان سیل خبرهای سیاسی و اجتماعی گم شد.شاید به این دلیل که اهمیت جان یک ادم غیر سیاسی هرچند مظلوم و مستاصل به هیچ نمی ارزد.

زنی 26 ساله بجرم قتل کودک 5 روزه اش به دار اویخته شد. این عنوان خبر بود اما اگر به داستان این زن بینوا توجه می شد شاید بجای او باید کسان دیگری مجازات می شدند که این سرنوشت بد را برای او رقم زدند.
نمی دانم چرا دیگر از خواندن و شنیدن این داستانها کمتر کسی ککش می گزد. خبر اعدام زنی تنها و نا امید و بدون سرپناه در 26 سالگی حال کسی را بد نمی کند. کسی که بقولی سهمش از ذخایر و ثروت این کشور فقط طناب پلاستیکی بود که راه نفسش را بند اورد.
وقتی این خبر را با خبر سرگردانی یک بالن خالی در اسمان امریکا و پوشش خبری چند ساعته بسیاری از خبرگزاری ها مقایسه می کنم با خودم فکر می کنم که چرا:
یک با یک برابر نیست

ای ستاره ای ستاره غریب
ما اگر زخاطر خدا نرفته ایم
پس چرا به داد ما نمی رسد؟
ما صدای گریه مان به آسمان رسید
از خدا چرا صدا نمی رسد؟

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سهيلا قديري تنهاترين و بي پناه ترين ايراني که زندان هاي کشور تاکنون به خود ديده، ديروز اعدام شد. نه کسي را داشت که براي اعدام نشدنش به دادستان التماس کند و نه حتي بيرون در زندان اوين کسي منتظر بود تا انجام اعدام را به اطلاعش برسانند.

کسي بدن بي جان او را تحويل نمي گيرد و هيچ ختمي به خاطر او برگزار نمي شود. از همه درآمدهاي نفتي کشور فقط چند متر طناب نصيب گردن او شد و از 70 ميليون جمعيت ايران تنها کسي که به او محبت کرد، سربازي بود که دلش آمد صندلي را از زير پاي سهيلا بکشد و به 16 سال بي پناهي و فقر و آوارگي او پايان دهد و او را روانه آن دنيا کرد که مامن زجرکشيدگان و بي پناهان و راه به جايي نبردگان است.

سهيلا 16 سال پيش از خانواده يي که هيچ سرمايه مادي و فرهنگي نداشت تا خوب و بد را به او بياموزد، فرار کرد و ميهمان پارک هاي ميدان تجريش شد. حال او يک دختر شهرستاني يا دهاتي با لهجه کردي و لباس هايي بود که به سادگي مي شد دريافت به شمال تهران تعلق ندارد و از اينجا بود که ميهمان ثابت گرسنگي و سرماي زمستان و گرماي تابستان و نگاه کثيف و هرزه رهگذران شد.
پس از سال ها آوارگي در حالي که فرزند ناخواسته يي را حمل مي کرد، از سوي پليس دستگير شد و براي اولين بار در زير سقف بازداشتگاه احساس خانه و مامن داشتن را تجربه کرد. به گفته خودش کودک پنج روزه اش را کشت چون تحمل سختي و گرسنگي و آوارگي کشيدن فرزند دلبندش را نداشت.

وقتي وکيل در جلسه دادگاه از او مي خواهد که بگويد «دچار جنون شده بودم فرزندم را کشتم»، زير بار نرفت و باز تاکيد کرد من عاشق کودکم بودم زيرا به غير از او کسي را نداشتم ولي نمي خواستم فرزند يک مرد معتاد و يک زن ولگرد بي پناه به روزگار من دچار شود.

منطق زن فقيري که در دادگاه تکرار مي کرد من روي سنگفرش هاي خيابان و زير باران بزرگ شده ام، آن کودک بي پناه تر از مادرش را به کام مرگ کشاند و پس از دو سال مادرش نيز به سرنوشت مشابهي دچار شد.

اعدام بي پناه ترين ايراني اين سوال را مطرح مي کند که گناه ولگردي و هرزگي يک انسان فقير و بي پناه و راه گم کرده بزرگ تر است يا گناه جامعه ثروتمندي که براي فنا نشدن امثال سهيلا اقدامي نمي کند.

قبح فسق و فجور سهيلا زشت تر است يا اينکه کسي در مناطق شمال تهران از شدت گرسنگي به تن فروشي روي آورد. و در نهايت وجود امثال سهيلاي ولگرد و قاتل براي يک جامعه پرادعا و پر از مراسم پرريخت و پاش زشت تر است يا بي تفاوتي نسبت به اينکه در لابه لاي کوچه پس کوچه هاي حوالي ميدان تجريش، انساني در اثر سرماي دي و بهمن چنان به خود بلرزد که براي نمردن از سرما و گرم شدن، هر شب را در خانه يي سپري کند.

حال که از فقر و بي پناهي و به تعبير برخي، استضعاف امثال سهيلا احساس گناه نکرديم، از گرسنه ماندن او در خيابان هاي پر از رستوران تجريش شرمنده نشديم، و از اينکه جايي را نداشته تا شب هاي زمستان را در آن سپري کند. فرجام سهيلا قديري و کودک پنج روزه اش ثمره يک بي عدالتي و يک ظلم غدار اجتماعي است که براي سر و سامان و پناه دادن به امثال سهيلا چاره يي نينديشيده. ........
براي جامعه يي که مفتخر است هرساله در مراسم و مناسبت ها تعداد ديگ هاي بار گذاشته شده صدتا صدتا اضافه مي شود و بسياري از نهادها با يکديگر رقابت مي کنند، تامين زندگي دو هزار يا پنج هزار نفر امثال سهيلا هزينه و سازماندهي کمرشکني محسوب نمي شود.......

شايد او مي توانست خانواده يي تشکيل دهد و لذت مادر شدن و همسر بودن را تجربه مي کرد و نيز فرصت مي يافت به جاي کشتن فرزند دلبندش با شيرين زباني و شيطنت هاي کودکانه او آرامش يابد. اما سهيلا به جاي آرامش خانواده و همسر و فرزند، در فشار حلقه طناب دار آرام گرفت. حداقل او ديگر گرسنگي نمي کشد، از سرما به خود نمي لرزد و نگاه هاي هرزه را تحمل نمي کند. بي ترديد در رحمت و غفران خداوند رحمان و رحيم آرامش يافته است.

فرزانه روستایی

خط قرمز

2009-10-19T23:53:00.001+03:30

و زندگی همچنان ادامه دارد.

پرواز

2009-10-15T01:47:00.002+03:30

صبح یک روز افتابی مادر و پسر بچه 5 ساله اش برای تفریح به کنار دریاچه رفته بودند. دریاچه نور شدید خورشید را منعکس می کرد و چشمان را می ازرد.

ان دو نفر برای انکه بهتر بتوانند دریاچه را ببینند از ضلع شمالی به ضلع شرقی دریاچه رفتند. این تغییر مکان حدود نیم ساعت طول کشید. در این مدت غازهای وحشی مرتب در امد و رفت بودند. انها روی اب می دویدند و سپس پرواز می کردند.

در این مدت پسر بچه با دقت به حرکت و پرواز غازها دقت می کرد. وقتی به جایی که می خواستند رسیدند پسر بچه خسته شده بود و از مادرش پرسید:

"مادر چرا ادمها پرواز نمی کنند؟" مادرش نگاهش را از اسمان کند و به پسرش گفت:

"چون انسانها نمی خواهند که پرواز کنند".

پسربچه سرش را بعلامت تائید طوری تکان می داد که بنظر می رسید مفهوم کامل جمله مادر را دریافته است.

جدایی

2009-10-12T10:56:00.003+03:30

منشی در می زند و وارد اتاق می شود.درحال اویزان کردن روپوش بودم.

"بله؟"

"ببخشید گفتم شنبه مراجعه کنند اما می خواهند شما را حتما" امشب ببینند. خیلی وقت است که نشسته اند."
اسمان می غرد و باران شدیدی می بارد و من عجله دارم قبل از انکه باران شدید تر شود برگردم منزل.

" خوب راهنمائیشان کنید."

تنبلی می کنم و روپوشم را دوباره نمی پوشم. پیر مردی به همراه یک پسر نوجوان حدود سیزده ساله وارد می شوند.

"سلام. بفرمائید"

پیر مرد دستش را دراز کرد و با هم دست دادیم.بعد با پسر نوجوان هم دست دادم.
قیافه پیرمرد برایم بسیار اشنا بود اما نتوانستم بجایش بیاورم.

پیرمرد پرسید :"سلام. خودتان هستید؟ "

"بله . شما را قبلا" کجا زیارت کرده بودم؟"

"شادمان هستم. پدر ساسان."

دوباره از جایم بلند شدم و دستم را بطرفش دراز کردم و دوباره اما این بار محکمتر با او دست دادم.
حاج اقا ببخشید که بجا نیاوردم.این را به حساب بی ادبی ام نگذارید.

"نه پسرم. این روزها کسی حواس درستی ندارد."

یکباره رفتم سی سال پیش. همانوقت ها که من و ساسان همکلاسی بودیم. مدرسه راهنمایی ادیب السلطنه. مدرسه تقریبا" وسط شهر بود و منزل ساسان بیست یا سی متر با مدرسه فاصله داشت. برعکس خانه ما دو کورس تاکسی یا اتوبوس تا مدرسه فاصله داشت. انوقت ها مدرسه دوشیفت بودیم شیفت اول از ساعت 8 تا 12 و شیفت دوم از ساعت 2 تا 4. بعضی وقتها که هوا خراب بود با ساسان به خانه اش می رفتیم و ناهار را با هم می خوردیم. ساسان بچه اخر خانواده بود و برادرها و خواهرهابش همگی ازدواج کرده بودند. خانه شان بود بزرگ و قدیمی با یک حیاط بزرگ و یک حوض در وسط . ماهی های قرمز توی اب حوض که به سبزی میزد وول می خوردند. اتاق خلوت ساسان جلوی حیاط بود و پدر و مادرش انطرف حیاط زندگی می کردند.

پیرمرد ان سالها یک ادم میان سال بود و بسیار محترم. مادر ساسان از شوهرش خیلی جوانتر بود و من را خیلی دوست داشت.

"اقا از ساسان چه خبر؟"

اهی کشید و گفت "برگشته امریکا شاید زنش را راضی کند که برگردد. تا بحال که موفق نشده. ببخشید معرفی نکردم. این هومن است پسر ساسان."

داستان این بود که بعد از انقلاب چندسالی ساسان اینجا بود و به دانشگاه رفت و بعد از فارغ التحصیلی توانست یک بورس دولتی برای ادمه تحصیل بگیرد. او از دانشگاه ایلینویز پذیرش گرفت و شرط دولت برای دادن بورس ازدواج کردن و سپردن یک وثیقه سنگین بود. او هم برای اینکه بورس از دست نرود رفت با سوسن که تنها دوست غیر پسرش بود ازدواج کردند و بعنوان وثیقه ملک پدر رفت بعنوان وثیقه برگشتن.

انها انجا بچه دار می شوند. یک پسر و یک دختر.

بعد از اتمام تحصیلات و گرفتن تخصص سوسن برگشتن را قبول نمی کند و می خواهد که بماند اما ساسان که ملک پدرش در وثیقه مانده نمی تواند بپذیرد.

ناچار از هم جدا می شوند. سوسن و دخترش در انجا می مانند و ساسان و هومن برمی گردند. ساسان در دانشگاه مشغول کار می شود اما نمی تواند خلا وجود مادر را برای هومن پر کند.

"خوب حاج اقا خودتان چطورید؟"

"نمی دانم از کجا شروع کنم؟ از گردنم درد میکنه تا نوک پام....."

باران شدیدتر شده بود .

روزگار غریب

2009-10-10T15:04:00.001+03:30

اسب تازی شده مجروح به زیر پالان

طوق زرین همه بر گردن خر می بینم

ما در کدامین جهان زندگی می کنیم

2009-10-03T03:19:00.003+03:30

برای شرکت در یک کنفرانس علمی درباره تازه ها ی درمان بوسیله لیزر دعوت شده بودم. سخنرانان کنفرانس همگی المانی بودند و مطالب خوبی را درباره حوزه کاری مربوط به خودشان ارائه می کردند و از ان کنفرانسهایی بود که واقعا" به رفتنش می ارزید.

البته مقالات به زبان انگلیسی ارائه می شد و از این رو قابل استفاده بود مطلب جالبی که توجهم را جلب کرد نگرانی اساتید دعوت شده درباره محیط زیست بود. اگرچه اساسا" بحث محیط زیست و گرمایش زمین موضوع بحث نبود اما بدون استثنا تمام اساتید چند دقیقه ای درباره ان صحبت می کردند. انها ذوب شدن سریع یخهای گروئنلند و خطر استفاده از مواد پلاستیکی و .... را یک فاجعه می دانستند. و از ما می خواستند این نگرانی را به جامعه و بیمارانمان منتقل کنیم

و این در حالی بود که بیشتر سوالات ما درباره چگونگی کمک کردن به مصدومان جسمی و روحی بود که در اغتشاشات اسیب دیده بودند.

این اختلاف بزرگ میان ما و ان اساتید ان قدر بزرگ بود که لحظاتی با خودم فکر کردم :

براستی ما در کدامین جهان زندگی می کنیم؟(عنوان کتابی از دکتر سروش که در اوایل پیروزی انقلاب چاپ شده بود)

هر دو گروه در یک جهان و یک اتاق بودیم اما با فرسنگها فاصله در بینش ها و تفکرات , بسیار جالب بود.

ریشه ها

2009-09-29T23:49:00.002+03:30

یک رسمی در میان بسیاری از اعراب رایج است که وقتی برای اولین بار با ان برخورد کردم برایم عجیب بود. در اسامی بسیاری از انها نامی از روستا و یا شهر و یا قبیله ای که اصالت ان شخص است به چشم می خورد. یک بار از یک لبنانی درباره ان پرسیدم و او به من توضیح داد که اگر در نام کسی اسم روستایش نباشد به ان معناست که ان شخص اصالت ندارد و به اصطلاح خوش نشین است.

توضیح اینکه کشاورزان بر دو نوع بوده اند. اول: گروهی که زمیندار و مالک بودند و از اوضاع اقتصادی مناسبی برخوردار بوده اند. دوم: گروهی که زمین نداشتند و خوش نشین بودند. این اشخاص گروه دوم چون متعلق به جایی نبودند و زمین نداشتند روستا به روستا می رفتند و کار می کردند و زندگی می گذراندند.

دوست لبنانی ام توضیح می داد که نبودن نام روستا و یا عشیره در نام یک نفر نشان دهنده بی اصالتی او است. خیلی از دوستانم چه خصوصی و یا چه حضوری می پرسند که ای بابا چرا دیگر از جنگ می نویسی؟ مگر چیز خوبی بوده که شما هر چند وقت یکبار راجع ان مطلب یا داستان می نویسی؟

نمی دانم چطور توضیح بدهم اما خلاصه اش این است که :

اینده را می شود عوض کرد اما با گذشته کاری نمی شود کرد. این دوران بر من و بسیاری از دوستانم گذشته و ما چه بخواهیم یا نخواهیم تجربه ان دوران را داریم.

می شود رنگ مو را عوض کرد. می شود بینی را عمل کرد و اساسا" قیافه را تغییر داد. می شود ملیت و حتی اسم را عوض کرد اما با گذشته هیچ کاری نمی شود کرد چون جزیی از تاریخمان و ذهنمان شده اند.

کسی که گذشته ندارد اینده هم ندارد. و باید اذعان کنم که من و بسیاری دیگر در جنگ زندگی کرده ایم و بزرگ شده ایم و تا الان هم جزیی از مختصات شخصیت مان است.این مطلب چیزی نیست که بشود ان را براحتی از یاد برد یا راحت تغییر داد. بگذریم از اینکه امروز برای خیلی ها اسم جنگ تبدیل به نان خانه شده و به بهانه ان از همه طلبکارند.

اما بعنوان کسی که سالهایی از زندگی ام را در جنگ گذرانده ام و هنوز با بسیاری از ادمهای ان دوره که زنده مانده اند ارتباط نزدیک دارم وظیفه دارم که بگویم این عده معدود , اکثریت را نمایندگی نمی کنند.

سرزمین کوتوله ها

2009-09-29T01:33:00.003+03:30

بنظر می رسد رییس جمهور دهم علاقه شدیدی به کوتوله ها دارد. البته منظورم از کلمه کوتوله نه از نظر قد و قامت بلکه از نظر اندازه های تخصصی و کاری است.

بیشترین تاسفم متوجه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.امروز کسی بر این کرسی تکیه زده است که روزی شخصیتی مانند دکتر مهاجرانی در ان پست انجام وظیفه می کردند.

وزیر جدید کسی است که فرق میان خانمها سیمین بهبهانی و سیمین دانشور را هم نمی دانستند و این نادانی یکی از دلایل استیضاح جناب دکتر مهاجرانی در مجلس پنجم بود

http://www.hamseda.ir/fa/pages/?cid=2765

ای کاش ایشان را در پست دیگری غیر از وزارت فرهنگ و ارشاد بکار می گرفتند. برای مثال در وزارت کشاورزی و یا راه و ترابری و یا هر جای دیگری غیر از فرهنگ و ارشاد محل بهتری برای ایشان بود

مثال دیگر وزارت نفت است وزیر نفت کشورمان که وزیر سابق بازرگانی است هموز فرق میان "لیتر" و"تن" را نمی داند وهمچنین در یکی از جلسات تخصصی کمیسیون انرژی مجلس در باره «اکتان» بنزین گفته است که اکتان باید از ۹۵ به ۸۷ برسد، این درحالی‌است که اکتان بنزین باید بالا‌تر باشد تا میزان احتراق آن افزایش یابد، این را حتی دانش اموزان دبیرستانی هم می‌دانند اما گویا جناب وزیر از آن بی‌اطلاع است

http://www.ayandenews.com/news/12474/

در مورد معاون اول ایشان لازم به ذکر است که همه از نمایندگان مجلس تا همه دست اندرکاران می دانند که مدرک دکترای ایشان شبیه همان دکترای وزیر سابق کشور است
.

http://hagegatnews.wordpress.com/2009/09/07/

اما با اینحال ایشان را بعنوان معاون اول برگزیده اند. از وزیر سابق کشور امروز بعنوان معاون نظارت و راهبردی رییس جمهور یاد می شود

در شرایط ملتهب جامعه که نیاز به ارامش دارد فردی نظامی که قبلا" وزیر دفاع بوده بعنوان وزیر کشور معرفی می شود. یا کسی که اینترپل بدنبال اوست به عنوان وزیر دفاع معرفی می شود

http://fardanews.com/fa/pages/?cid=90844

صنایع ابثا شده است و باز کسی که به حگم دادگاه بدلیل سرقت طرح " اتاق امن زلزله" محکوم شده در پست وزارت صنایع و معادن ابقا شده اند

http://fa.trend.az/news/important/actual/1513241.html

تقریبا" قریب به اتفاق وزرا و مشاورین و معاونین از این وضع مستثنی نیستند

بنظر می رسد این انتخاب ها و انتصاب ها بیشتر به یک نمایش قدرت و دهن کجی شبیه ترند تا انتخاب همکارانی زبده و صاحب نظر, ان هم در عرصه بزرگی همپای دولت

فقط یک جای تاسف برای همه باقیست که هزینه این نمایش قدرت و دهن کجی را باید مردم بپردازند

بنظر می رسد:

"صندلی های وزارت و معاونت در دولت جناب رییس جمهور تاب نشستن انسانهای بزرگ را ندارد" .

یاد ایام

2009-09-26T23:41:00.000+03:30

دلم برای تمام دوستان شهیدم تنگ شده. هرسال در سالگرد شروع جنگ دلتنگ دوستانی می شوم که جانشان را در راه استقلال و شرف گذاشتند.

دلم برای همان روزهای خودم تنگ می شود که چقدر راحت خدا را حس می کردیم و هر وفت می خواستم با او حرف می زدیم. تمام زندگیمان در یک کوله پشتی جا می شد . هر چیزی می دادند می خوردیم و هر جایی که اندکی فراغت داشتیم می خوابیدیم.

چاق شده ایم یا اضافه وزن داریم. هر چیزی را نمی توانیم بخوریم و هیچ کجا بدون قرص خواب اور نمی توانیم بخوابیم

با خودم فکر می کنم که انها چه سعادتمند بودند که این روزها را ندیدند و من و امثال من چقدر شور بختیم که باید نظاره گر این روزها باشیم.

یاد تمام عزیزان سفر کرده بخیر

فرانسیسكو گویا

2009-09-21T04:18:00.004+04:30

چند ماه قبل از پیروزی انقلاب مدارس را بسته بودند و ما حسابی بیکار شده بودیم. نمی توانستیم بیکار بمانیم و رفتیم در کار خرید و فروش کتاب. داخل دانشگاه یک میز و صندلی فراهم کردم و شدم رسما" کتاب فروش.
یکی از کتاب هایی که ان زمان خوب فروش می رفت کتاب "خرمگس" نوشته اتل لیلیانویچ بود. البته کتابهای دیگری هم فروش فوق العاده ای داشتند مثل "نان و شراب" و "سردار جنگل" و من هم برای جور کردن جنس همیشه دنبال گیر اوردن همین کتابها بودم. نقاشی روی جلد "خرمگس" که همین نقاشی است خیلی نظرم را جلب کرده بود.
ان سالها خواندن کتاب برای همه خیلی مهم بود و یک جورهایی مایه فخر فروشی. من هم برای انکه از قافله کتابخوان ها عقب نمانم این کتاب را زورکی خواندم (با انکه ان زمان خیلی از ان سر در نیاوردم) و همیشه این سوال را از خودم می پرسیدم که راز این نقاشی چیست که همه را مجذوب خودش می کند
دیشب تلویزیون بی بی سی فارسی تفسیر کاملی را درباره این نقاشی و دیگر اثار "فرانسیسكو گویا" پخش کرد و من سراسر برنامه میخکوب ان شده بودم.
نام این تابلو "سوم ماه می" و تصویر نقاشی درباره کشتار مردم اسپانیا بدست سربازان فرانسوی است.
نقاش این اثر goya است و این هم خلاصه ای از زندگی ایشان.
فرانسیسكو گویا در سی ام مارس ۱۷۴۶ میلادی در زمان سلطنت فیلیپ پنجم پادشاه اسپانیا چشم به جهان گشود. وی پس از دوره ای كه در برگیرنده نخستین تجربه های نقاشی اش بود، مادرید را به قصد رم ترك گفت، اما در سن ۲۵ سالگی به اسپانیا بازگشت.
گویا، پس از آثار موفق نقاشی كه روی سطح گچی كلیساهای مادرید به وجود آورده بود، نقاشی سقف كلیسای «سان آنتونیو» را در سال ۱۷۹۸ میلادی به پایان رساند كه به عنوان یكی از شاهكارهای نقاشی جهان در تاریخ ثبت شده است.
«گویا» در پی بیماری سخت و مرموزی كه به مدت طولانی او را در بستر انداخته بود، فصل تازه ای از زندگی هنری اش را با خلق آثاری درباره مصیبت های جنگ آغازكرد كه بازتاب هجوم بیرحمانه ارتش ناپلئون به اسپانیا و تیرباران آزادیخواهان این كشور بود.
او مجموعه ای از طرح هایش را با مضامین طنز انتقادی تحت نام «كاپریس» به شیوه چاپ سنگی ارائه داد. این مجموعه كه انتقاد طنزآمیزی از سبكسری ها، فساد و بی بند و باری شاهزادگان اسپانیا بود، با استقبال مردم روبرو شد. «گویا» با مجموعه كاپریس قدم های شجاعانه ای برای بیان تصویری و نقد مسائل اجتماعی با چاشنی طنز كه به فرهنگ و طنز عامیانه نزدیك تر بود، برداشت و زمینه را برای رشد، بالندگی و رواج هنر نوخاسته نقاشی هجایی یا طنز ترسیمی آماده كرد.
به همین دلیل همواره از «فرانسیسكو گویا» نقاش بزرگ به عنوان یكی از پیشگامان هنر كاریكاتور یاد می شود. این هنرمند برجسته در سال ۱۸۶۲ میلادی درمادرید درگذشت.
به هرشکل این تصویر برایم بسیار خاطره انگیز بود و گمان می کنم برای ادم های دوران ما یاد اور خیلی از رویدادها باشد.

برای دیدن کامل تر روی عکس کلیک کنید

سلام

2009-09-20T03:53:00.004+04:30

بالاخره جل و پلاسمان را جمع کردیم و امدیم اینجا

اینجا بشدت احساس تنهایی می کنم. مثل کسی که از خانه و زندگی اش دور شده اما چکار می توانستم بکنم؟

هر قطره باران در بلاگفا مانند سیل بود . به هر دلیلی بلاگفا راه نمی داد و روی اعصاب ادم راه می رفت. اینجا ان خبرها نیست. با این حال بلاگفا را خانه اصلی ام می دانم و اینجا اجاره نشین هستم. انجا کلی دوست و رفیق وداشتیم و هر روز بر تعدادش افزوده هم می شد

بقول معروف

خانه بسیار زیباست اما هنوز خانه من نیست

روزهای اخر ماه رمضان

2009-09-17T14:52:00.000+04:30

چند سال پیش اواخر ماه رمضان وقت ظهر از جایی می گذشتم که صدای اذان را شنیدم و به رسم عرب ها که اول وقت نماز می خوانند , داخل مسجد شدم تا نماز را به جماعت بخوانم.

مسجد کوچکی بود و حدود 10 نفر پیر مرد در دو صف برای نماز ایستاده بودند. من هم با عجله وضو گرفتم و در حالی که اب از دست و صورتم می چکید یک مهر از جا مهری برداشتم و رفتم صف دوم ایستادم.

پیشنماز مسجد با انکه پیرمرد بود اما خیلی تند نماز می خواند. بعد از نماز ظهر دعای ماه رمضان را خواند و ایستاد و برای نماز گزاران صحبت کردن را شروع کرد. ظاهرا" در مسجد همه همدیگر را می شناختند و با هم رفیق بودند.

"برادرن و خواهران دینی من .... کمر ماه رمضان شکسته , بیشترش رفته و کمترش باقی مانده." (این جمله را انقدر جالب گفت که سرم را گرفتم پایین و خنده امانم را برید) و ادامه داد:

"انشالله که پس فردا را عید اعلام می کنند که در این صورت صبح همان روز همینجا نماز عید فطر می خوانیم" پیر مردها انگار گل از گلشان باز شده بود و با هم شروع کردند به حرف زدن. یکی از صف جلو گفت :

"حاج اقا انشالله که عید است.صلواتی ختم کنید" جمعیت صلوات دادند. حاج اقا ادامه داد:

"اگر هم اعلام نشد پس فردا را هم روزه بگیرید. این همه که گرفته اید. این یکی هم روی بقیه. البته ایکاش ماه رمضان بجای یکماه سه ماه بود." ( این جمله را طوری گفت که من و همه فهمیدیم ان را بابت شوخی می گوید.)

ان چیزی که برایم خیلی جالب بود , صداقت پیشنماز مسجد و نماز گزارانش بود. و اینکه امام و ماموم مسجد توانی دیگر در خودشان نمی دیدند. ان را براحتی ابراز می کردند و همه بی صبرانه منتظر اعلام عید فطر بودند که اتفاقا" همان پس فردا هم عید اعلام شد و دعای اهالی مسجد کوچک به استجابت رسید.

چیزی را که ان پیشنماز در ان روز می گفت شاید حرف دل بسیاری بود که از گفتن ان به نوعی خجالت می کشیدند.

روباه و خار پشت

2009-09-16T01:55:00.000+04:30

سالها پیش کتابی را از" ایزا برلین" خواندم که الان نام ان کتاب را فراموش کرده ام. در ان کتاب " ایزا برلین" یک نوع تقسیم بندی از متفکرین ارائه داده بود که انرا بسیار زیبا دیدم. هرچه زمان جلو تر رفت و با ادم های بیشتری مراوده پیدا کردم و مطالعه ام بیشتر شد، کار برد این تقسیم بندی را بیشتر یافتم. در این فرصت ان تقسیم بندی را خدمتتان عرض می کنم.

در این تقسیم بندی متفکرین در دو دسته جای می گیرند.

۱- روباه ها : متفکرینی که دانش بسیار وسیعی دارند . هر ایده ای را بسیار خوب نقد می کنند و نقاط ضعف و قوت آن را به درستی تشخیص می دهند، اما به هیچ مرام و مسلکی اعتقاد زیادی ندارند . ذهن بسیار خلاق و پرسشگری دارند . می توانند با بسیاری از متفکرین ارتباط فکری و زبانی برقرار کنند ، در حالیکه به عقیده هیچیک از آنها توجه چندانی ندارند . او در تاریخ این اسامی را بعنوان مثال روباه ها برگزیده است:

سقراط ، لئوناردو داوینچی ، تئودور داستایوفسکی ، برتراندر راسل ، هیوم و ...

2- خارپشت ها : اندیشمندانی که به یک چارچوب فکری ثابت و منسجم و خلل ناپذیر و بدون نقص اعتقاد دارند . شک در وجودشان رخنه نمی کند . . به مرام خود پای بندی کامل دارند . تمام نظریات و تفکرات جدید را در قالب چارچوب فکری مورد پذیرش خود جای می دهند و هضم می کنند و یک نوع سازگاری میان تفکرات خود با ایده های نو برقرار می سازند . او در تاریخ این اسامی را بعنوان مثال خارپشت ها برگزیده است:

افلاطون ، لئون تولستوی ، دانته ، کاپلستون ، رنه دکارت ، تاگور و چند نفر دیگر که اکنون نامشان را بیاد ندارم

و سر انجام آیزا برلین نتیجه گیری می کند : در عصر مدرنیته ، نسل خارپشتها رو به انقراض می رود و روباهها به سرعت جایگزین آنها می شوند .

کمی دقیقتر به اطرافتان نگاه کنید ، براحتی می توان روباه ها و خار پشت ها را از هم تشخیص داد.

از ایزا برلین که به همت مترجمین اکنون در ایران چهره ناشناخته ای نیست اثار ارزشمندی همچون : "عیش مدام" و " ریشه های رمانتیسم" ترجمه شده و به چاپ رسیده است.

شبهای قدر

2009-09-16T00:48:00.000+04:30

روز 18 ماه رمضان بود که ابن خبر را خواندم.تمام شبهای قدر نمی دانستم دارم برای این خبر گریه می کنم یا برای امام علی و مظلومیتش.

خدا نیامرزد کسانی را که شب های قدر را هم برای مردم خراب کردند

طرز تهیه حليم(هلیم) بادمجان

2009-09-16T00:46:00.000+04:30

چرا تعجب کردید؟ سلام خدمت تمام دوستان عزیز و محترم.

راستش به دو دلیل این مطلب را نوشتم اول اینکه این فدوی نشستم با خودم حساب کردم و دیدم اگر بخواهم بر سبیل ماضیه از صبح بشینم و تا شب غصه دنیا را بخورم , عنقریب غمباد خواهیم گرفت. جهت رهایی از بیماری های روحی و جسمی و دوری گزینی از بلایای ارضی و سماوی این حقیر تغییر ذائقه داده و اینبار به صحرای کربلا زده ام.

دلیل دوم را هم خدمتتان عارضم که یک پیام خصوصی از یک مقام ارشد نمی دانم بلاگفایی بود؟, کجایی بود؟ که با لحن تندی درباره خطر فیلتر شدن وبلاگم برایم نوشته بود که ما هم از ترس هنوز هم داریم به خودمان می لرزیم. این حقیر با خودم کلاهم را قاضی کردم و دیدم امروز از هرچیزی بنویسیم به قبایی یا عبایی برخواهد خورد.

حساب کردم دیدم مطمئن ترین و بی ضرر ترین مطلب طرز تهیه غذاست که دوست و دشمن بر سر ان توافق دارند و کسی از غذا بدی ندیده است.

با خودم گفتم چه عیبی دارد بابت تنوع هم که شده یکبار تغییر ذائقه بدهیم و طرز تهیه حليم(هلیم) بادمجان را خدمت عزیزان بگوییم.

مواد لازم:
بادمجان =10عدد
سينه مرغ=1 عدد
لوبيا سفيد =1 پيمانه
كشك ساييده =3 پيمانه
پياز سرخ شده=2 عدد
روغن و نمك و فلفل ، نعناع به اندازه كافي
طرز تهيه :
سينه مرغ را مي پزيم لوبيا را هم خوب مي پزيم. بادمجان ها را پوست مي كنيم و در آب و نمك و مقداري كمي سركه مي گذاريم يك ساعت بماند بعد كمي آنها را سرخ مي كنيم.
سينه مرغ و لوبيا و بادمجان ها را با هم خوب مي كوبيم تا له شود بعد 2 ليوان آب با آب مرغ داخل سينه مرغ و بادمجان مي ريزيم و مي گذاريم پخته شود آن را بايد هم بزنيم تا حليم جا بيفتد و اصلاً آب نداشته باشد.
از روي حرارت بر مي داريم و كشك را با آن اضافه مي كنيم و هم مي زنيم و آنرا در ظرف مي ریزیم و روي آن را با نعناع داغ و پياز داغ و گردو تزئين مي كنيم.
نکته1 حليم بادمجان را هم مي شود با گوشت درست كرد.
نکته2:بايد نمك حليم را كم بريزيم چون كشك معمولا شور است

اگر طبخ نمودید و امتحان کردید و مورد پسند طبع مشکل پسندتان قرار گرفت یک خدا بیامرزی به اموات نویسنده ان بدهید.

خصوصی: اگر فیلتر شدم (که البته با این ترفندی که بکار بردم احتمال ان را ضعیف می دانم) دارم وبلاگی به همین نام در blogspot درست می کنم.

ارزش کلام

2009-09-16T00:43:00.001+04:30

یادم هست کلاس اول راهنمایی بودم و درس انگلیسی به درسهای ابتدایی اضافه شده بود. دبیر انگلیسی ما خانمی بودند که در تمام زمان در کلاس به انگلیسی صحبت می کرد و ما را وا می داشت که سوالاتمان را به انگلیسی از ایشان بپرسیم و ایشان هم به انگلیسی جواب می دادند. البته ان زمان خبری از لابراتوار زبان و تکنیک های پیشرفته زبان خارجی وجود نداشت. روی همین اصل فراگیری زبان خیلی سخت بود.

بعلت بازیگوشی و درس نخواندنم یک روز بعد از انکه زنگ خورد معلم زبان مرا صدا کرد و نامه ای را به من داد تا به پدرم بدهم. قدیمی ترها یادشان هست که اینکار در ان زمان چه معنایی داشت. وقتی به خانه رسیدم با ترس و لرز نامه را به پدرم دادم و از جلوی چشمش گم شدم.

بعد از چند ساعت پدرم صدایم کرد و به من گفت:

"معلم زبانت در نامه نوشته که شما به درس زبان انگلیسی توجه نمیکنی و تکالیفت را انجام نمی دهی. ایا این موضوع حقیقت دارد؟"

من که در این مدت سرم پایین بود و به سوراخ روی شست جوراب چپم نگاه می کردم به ارامی گفتم:

"بله من... انگلیسی... را خوب .... نمی فهمم."

پدرم با ارامش گفت:

"من در مدرسه زبان فرانسه خوانده ام و انگلیسی نمی دانم. دوست داری اسمت را در کلاس تقویتی بنویسم؟"

این عبارت "کلاس تقویتی" در زمان ما از هر فحشی بدتر بود. معمولا" بچه هایی که کمی کودن بودند را در این کلاسها ثبت نام می کردند و می گفتند کلاس تقویتی برای دانش اموزان ضعیف است مثل کسی که بیمار و ضعیف است و نیاز به داروهای تقویتی دارد , دانش اموز کودن نیاز به این کلاسها دارد.

این کلام پدرم انچنان مرا سوزاند که ثلث بعد انگلیسی را 20 شدم بعد از ان تا سال اخر دانشگاه هم درس زبان از بهترین درسهایم بود.

حالا که با خودم فکر می کنم متوجه می شوم که ارزش کلام در ان زمان نسبت به امروز چقدر زیاد بود. اما نمی دانم چه عاملی تغییر کرده که کلام امروزه ارزش و برش قدیم را ندارد؟

داعیان شرع

2009-09-16T00:43:00.000+04:30

سجاده فرش عنف و تجاوز، ای داعیان شرع خدا را!

بر قتل‌عام دین و مروت، دست که بسته چشم شما را ؟

الله اکبر است که هر شب، همراه جانِ آمده بر لب

آتشفشان به بال شیاطین، کرده‌ست پاره پاره فضا را

از شرع غیر نام نمانده‌ست، از عرف جز حرام نمانده‌ست

بر مدعا گواه گرفتم، جسم ترانه قلب ندا را

انصاف را به هیچ شمردند، بس خون بی‌گناه که خوردند

شرم آیدم دگر که بگویم، بردند آبروی حیا را

سهراب‌ها به خاک غنودند، آرام آنچنان‌که نبودند

کو چاره‌ساز نفرت و نفرین، تهمینه‌های سوگ و عزا را ؟

زین پس کدام جامه بپوشند، بهر کدام خیر بکوشند

آنان‌که عین فاجعه دیدند، فخر امام ارج عبا را

سجاده تار و پود گسسته‌ست، دیوی بر آن به جبر نشسته‌‌ست

گو سیل سخت آید و شوید، سجاده و نماز ریا را

سیمین بهبهانی

دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی

2009-09-16T00:40:00.000+04:30

خبر بسیار کوتاه بود.

"دکتر شفیعی کدکنی برای همیشه از ایران رفت."

شفیعی کدکنی تنها یک اسم نیست. او استاد ممتاز دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و از اخرین بازمانده های یک نسل پربار و طلایی ادبی یود. اولین بار ایشان را با شعر "گون و نسیم" در کتاب درسی اشنا شدم. وقتی دانشجو بودم چند بار از سر کنجکاوی و برای دیدن ایشان به کلاسشان در دانشکده ادبیات رفته بودم.

نمی دانم چه بگویم که بتواند احساسم را در باره این خبر بیان کند. کلمه "وحشتناک" برای بیان ان بسیار ناچیز است.

از زبان خودش به او می گویم:

به شکوفه ها

به باران

برسان سلام ما را

ماهیگیری

2009-09-16T00:38:00.000+04:30

زمانهایی نه چندان دور در خانه ای زندگی می کردیم که مشرف به رودخانه بود . رودخانه از داخل شهر می گذشت. ان زمان رودخانه ماهی داشت و یکی از سرگرمیهای ما در ایام ماه رمضان در تابستان این بود که من و برادرم ماه های رمضان بعد از خوردن سحری به کنار رودخانه می رفتیم و تا زمان طلوع خورشید بوسیله قلاب کلی ماهی می گرفتیم.

کمتر کسی را می شناسم که لذت ماهیگیری را حداقل یکبار چشیده باشد و بتواند از ان دل بکند. این قضیه برای ما هم کاملا" صدق می کرد. اما روزی با صحنه ای مواجه شدم که برای همیشه قید ماهیگیری را زدم.

روزی کنار رودخانه ماهی را در قلابم حس کردم. ماهی به قلاب گیر کرده بود و من هم با انکه هنوز بسیار جوان بودم فوت و فن ماهیگیری را بخوبی می دانستم. برای انکه قلاب را کاملا" در دهان ماهی گیر دهم قلاب را به ارامی به سمت مخالف کشیدم. دقیقا" حس کردم که قلابم در فک بالای ماهی گیر کرده انوقت به ارامی قلاب را از اب کشیدم.

ماهی به نسبت بزرگ بود و من ان را تقریبا" داشتم در دستانم حس می کردم که یکباره ماهی تکان شدیدی خورد و قلابم از نایلون پاره شد. ماهی نگون بخت با یک قلاب گیر کرده در فک بالایش به داخل اب افتاد.

ان شب خیلی به ان ماهی و سرنوشتش فکر کردم. هر لحظه ذهنم را رنگ خونی که از دهان ماهی می چکید ازار می داد.

از ان به بعد دیگر تاکنون ماهیگری نکردم.

کدامین عمل بد؟

2009-09-16T00:37:00.000+04:30

بزرگترین سوالی که در این چند روز اخیر ذهنم را به شدت به خود مشغول کرده را اینجا می نویسم.

کدامین عمل زشت؟ کدامین عمل قبیح و شیطانی؟ کدامین عملی را که ما حتی در تاریخ مربوط به اقوام بدوی می خواندیم و ان را بد می دانستیم را این روزها شاهد نبودیم و یا حداقل خبرش را نخوانده ایم؟

نسل سوخته (ادامه)

2009-09-16T00:35:00.000+04:30

نوشتن پست قبلی و کامنتهای دوستان مرا بر ان داشت تا این چند روز بیشتر به ایام نوجوانی و جوانی نسلمان دقیق شوم. یکی از دوستان عزیزم در کامنتی خصوصی بریم نوشت که عبارت نسل پخته بهتر از نسل سوخته بود و دوست عزیز دیگرم جناب اقای گلبانگ به مطلب مهم دیگری اشاره کردند و ان بلوغ زودرس نسل ما بود.

ضمن انکه با نظر هر دو عزیز کاملا" موافقم بنظرم توضیحی را باید به مطلب قبلی اضافه کنم.

زندگی در دورانی که همه ما در ان هستیم از نگاهی دیگر یک موقعیت است. نسلهای قبل از ما و یا شاید بعد از ما نتوانند اینهمه اتفاقات تاریخی را یکجا ببینند. اینجاست که بقول دوستانم نسلی بوجود می اید که عرض زندگی اش بیشتر است و زود به پختگی می رسد. واقعیت همین است. همین امروز نسل جدید مردم کشورمان اغلب از مسئولیت ها می ترسند و شاهد ان را می توانیم در بسیاری از امارها ببینیم. بعنوان مثال کاهش امار ازدواج و بالا رفتن امار طلاق یکی از شاخصه های مسئولیت پذیری جوانان امروز ماست.

اما هدفم از نگارش مطلب قبلی اشاره به این واقعیت بود که علیرغم تمام این جنبه های خوب و غیر قابل تکرار , چیزی را از دست دادیم که دیگر نمی توانیم ان را بدست بیاوریم و ان همان جوانی است که در زندگی هر کس فقط یکبار وجود دارد.

مطلب مهم دیگری که وجود دارد نتیجه, عملکرد ماست. امروز نسل نو از ما می پرسند :

این نتیجه تحولاتی بود که شما باعث و یا حداقل ناظر انها بودید؟ بعبارتی دیگر ما را برای نتایج کارهایمان مواخذه می کنند. که من واقعا" جوابی در خور فهم این نسل جدید و باهوش ندارم.

شده ایم چوب دو سر طلا. به همین دلیل ساده که نتیجه عملکرد ما باعث خوشبختی نسل بعد ما نشد و انها ما را در ایجاد این سرنوشت مقصر میدانند و با توجه به مطلب پست قبلی باز هم فکر می کنم ما نه تنها نسل سوخته ایم بلکه باعث سوزانده شدن سرنوشت فرزندانمان هم هستیم.

ای کاش نتیجه زندگی و عمرمان بنفع نسل بعدمان بود تا حداقل از دست رفتن بهترین ایام زندگی و سلامتی مان معنی پیدا می کرد.

نسل سوخته

2009-09-16T00:34:00.000+04:30

يادم هست زماني كه انقلاب شد چهارده ساله بودم و بعد از ان جنگ و بگير و ببند و خيلي داستانهايي كه همه انهايي كه هم سن و سال من يا كمي بزرگتر و يا كمي كوچكتر هم هستند كم و بيش يادشان هست.

موضوع اينها نيست بلكه هدفم از ياد اوري اين بود كه من و هم نسل هاي من ادمهايي بودند كه هيچوقت فرصتي براي جواني كردن نداشتند. در مدرسه يا بايد اينوري مي شدي و يا آنوري. بيطرفي بي معنا بود. جواني كردن جرم بود.

بيشترين تعداد ادمهايي كه چه در جنگ شهيد شدند و يا در درگيري هاي خياباني كشته شدند و يا در زندانها اعدام شدند ادمهايي هم نسل ما بودند. بنظرم نسل ما اصلا" در زندگي شان چيزي تحت عنوان دوره جواني به ان شكلي كه قبل از انقلاب داشتيم و يا حتي امروز داريم ، اصلا" وجود نداشت و يا بسيار كمرنگ بود.

بعضي وقتها كه با خودم فكر مي كنم مي بينم كه ما مثل كساني بوديم كه خانه مان در مسير سيل ساخته شده بود. سيل ما را با خود برد و ما هيچ راهي براي انكه مسيرمان را انتخاب كنيم را نداشتيم و در واقع اين مسير سيل بود كه مسير زندگي مان را تعيين مي كرد.

خيلي ها در اين مسير غرق شدند و خيلي هاي ديگر به جاها و ناكجاها رسيدند. البته اين سيل خيلي را هم كه خانه نداشتند را هم به خانه هاي اشرافي رساند كه البته تعدادشان به نسبت بسيار كم بود. خيلي ها مجبور به ترك وطن شدند و نميدانم... نميدانم چرا تمام اين اتفاقات در زمان نسل ما رخ داد؟

بطور قاطع مي توانم بگويم كه اكثر افراد نسل ما هيچوقت درست و حسابي روي ارامش و راحتي را نديدند. حتي ان دسته افرادي كه مجبور به ترك وطن شدند هم از اين قاعده مستثني نيستند.

از اين روست كه فكر مي كنم نسل ما نسل سوخته است.

روزهاي گرم تابستان

2009-09-16T00:33:00.000+04:30

يادش بخير

دوران كودكي و بي خيالي و بازيگوشي.
تلويزيون داشتيم اما فقط از ساعت 4 عصر تا 10 برنامه داشت كه يكساعت ان مال بچه ها بود. بيشتر روزهاي تابستان فقط موقع ظهر به خانه مي امديم و بعد از خواب اجباري دوباره مي زديم بيرون. تا تاريك شده هوا وقت داشتيم كه برگرديم.

انقدر دويده بوديم و عرق كرده بوديم كه رمقي به تن نداشتيم. بعد از شام مي رفتيم توي پشه بند . انوقت داستان شب راديو شروع مي شد. هيچوقت بياد ندارم توانسته باشم داستان را تا اخر گوش كنم.
مي خوابيديم و اول صبيح يك صبحانه هول هولكي مي خورديم و بعد دوباره توي كوچه پلاس بوديم.
الان كه با خودم ان زمان را دوره مي كنم و بياد مي اورم كه چقدر در روز مي دويديم خنده ام مي گيرد. هر چيزي برايمان مي توانست اسباب بازي باشد. از يك لاستيك كهنه دوچرخه گرفته تا حتي هفت تا سنگ. گاهي بجاي توپ چندتا جوراب را داخل هم مي كرديم و گاهي هم بچه محل ها همگي پول مي گذاشتيم و يك توپ پلاستيكي مي خريديم و چند روزي دنبال همان توپ مي دويديم.

بعضي وقتها هم حتي درب يك جعبه روغن يك كيلويي هم بهانه خوبي براي يك روز دويدنمان بود.
اما شناي روزانه بعد از فوتبال كنار رودخانه نزديك خانه مان داستان ديگري داشت و ان اين بود كه عليرغم مخالفت مادر و پدر يكي از كارهاي هر روزه و تعطيل نشدني مان بود و كه چه ضفايي داشت.
براي انكه كسي متوجه شنا رفتنمان نشود موها را از ته مي زديم تا زودتر خشك شوند و لو نرويم. اما مادرم همينكه سر و وضعمان را مي ديد همه چيز را مي فهميد. شايد از قرمز شدن چشممان متوجه مي شد. نمي دانم.

خواهرم با دختر هاي كوچه يك گوشه اي خيلي اهسته خاله بازي مي كردند و بعضي وقتها ما هم از سر شرارت بساط بازي ارام دخترها را به هم مي ريختيم و انها را با چشمان گريان مي فرستاديم منزل.
اوضاع خيلي عوض شده. يادم هست روزي دوبار هم پدر و مادرمان را صدا نمي زديم. يعني اصلا" ما با انها كاري نداشتيم. اما امروز دوره دوره ديگري شده. بچه ها را بايد صبح ما از خواب بيدار كنيم و تازه كلي غرولند بشنويم و اين داستان تا شب همينطور ادامه دارد. كلاس بسكتبال و واليبالشان يكطرف كلاس زبان و ديگر كلاسها رمقي و زماني براي بچگي كردن انها باقي نگذاشته و اين را خيلي بد مي دانم.
بقول عرب ها "مخلص كلام"
ان زمان كه ما كوچكتر بوديم مي گفتند "اول بزرگتر" و حالا كه مثلا" بزرگ شده ايم مي گويند " نه اقا اول كوچكتر" مثل اينكه ما بايد هميشه اخر باشيم و هيچ گريزي هم نيست.

امام علی و ما

2009-09-16T00:29:00.000+04:30

ابن عباس به محضر امام علی وارد می شوند در هنگامي كه امام كفش خود را پينه مي زد. حضرت (ع ) از ابن عباس مي پرسد : « قیمت این کفش چقدر است» و ابن عباس پاسخ مي دهد : « قیمتی ندارد» .

از پاسخ ابن عباس معلوم مي شود كه كفش بسيار كهنه بوده است ; ولي امام (ع ) بياني دارد كه ارزش حكومت بدون عدالت را به همه مي فهماند :

« سوگند به خدا كه همين كفش كهنه و پاره بي ارزش نزد من از حكومت بر شما محبوب تر است مگر اين كه حقي را با آن به پا دارم يا باطلي را دفع كنم . »

[...]

2009-09-16T00:28:00.000+04:30

یکی از دوستانم تعریف می کرد که پدر بزرگش در تجریش میراب بوده. جهت توضیح برای دوستانی که با واژه میراب اشنا نیستند عرض می کنم که میراب به کسی اطلاق می شد که مسئول تقسیم اب در مزارع پایین دست بود. الغرض ایشان بدلیل نوع شغلش همیشه با کشاورزان دچار مشکل بوده و از ان جهت ادم عصبانی و بددهنی هم بوده.

یک شب خواب بدی می بیند و بسیار نگران می شود. فردا بعد از نماز ظهر در امامزاده صالح نزد پیشنماز می رود و خوابش را تعریف می کند. او تعریف می کند که در خواب دیده که تعداد زیادی مار و عقرب او را احاطه کرده اند و او هیچ راه فراری ندارد.

پیشنماز امامزاده که با روحیات او اشنا بود به ایشان توضیح می دهد که در واقع ان مارها و عقرب ها همان الفاظ رکیک و فحشهای ناموسی است که او را احاطه کرده اند و او باید این الفاظ را ترک کند تا از شر ان مارها و عقرب ها در امان بماند.

میراب همانجا بیکباره عصبانی می شود و فریاد می کشد :

" آخه حاج آقا مگه این [...] ها (چند فحش ناموسی آب نکشیده) میزارن آدم عصبانی نشه و به فحششون نکشه؟"

حالا شده کار ما و این روزگار. هرچه می خواهیم از این افکار و جریانات خلاص شویم و بی خیال شویم نمی شود که نمی شود. یک خبری یک رفتاری یک چیزی می اید و کل سیستم ادم را به هم می ریزد و دوباره روز از نو روزی از نو.

هرچه می خواهیم نگاه پشت سرمان نیندازیم و سر مان را بگیریم پایین و برویم پی کار خودمان اجازه نمی دهند.

شما هم این عنوان خبر را ببینید ان وقت حق را به من بدهید.

http://www.bultannews.com/pages/?cid=15122

پی نوشت:۱

ظاهرا" مدیران سایت بولتن نیوز هم متوجه خبطشان درباره این خبر شده اند و ان را برداشته اند. اما ما که دست بردار نشدیم تا بالاخره ادرس این خبر را یک جای دیگر هم گیر اوردیم تا دوستان یک وقت فکر نکنند که ما الکی عصبانی شدیم. این هم ادرس جدید همان خبر.

http://todayiniran.com/?p=6733

پی نوشت:۲

یکی از دوستان خصوصی درباره مناسبت عکس پرسیده اند. از ایشان خواهش کردم خبر را بخوانند و ربط عکس را حدس بزنند.

خستگی

2009-09-16T00:26:00.000+04:30

چند روز است که احساس خستگی و بی رمقی و بی اشتهایی می کنم. بسیار تلاش کرده ام کسی متوجه این وضعیتم نشود اما بی فایده بود و همه انهایی که از قبل مرا می شناسند می پرسند که چرا این وضعیت را دارم.

معمولا" دوستانم مرا بعنوان یک ادم پر انرژی و فعال می شناسند و این وضعیتم باعث شده بعضی ها نگران حالم شوند و حتی یکی از نزدیکانم که خیلی با هم نزدیکیم از من خواسته تا به کلینیک ترک اعتیاد بروم.

نمی دانم شاید معتاد شده باشم(اما چنین چیزی واقعیت ندارد). شاید این هم از عوارض میانسالی باشد.

میلاد آن‌که عاشقانه بر خاک مُرد

2009-09-16T00:23:00.000+04:30

نگاه کن چه فروتنانه بر خاک می گسترد
آنکه نهال نازک دستانش
از عشق
خداست
و پیش عصیانش
بالای جهنم
پست است.

آن کو به یکی "آری" می میرد
نه به زخم صد خنجر،
و مرگش در نمی رسد
مگر آنکه از تب وهن
دق کند.

قلعه ای عظیم
که طلسم دروازه اش
کلام کوچک دوستی است.

انکار ِ عشق را
چنین که بر سر سختی پا سفت کرده ای
دشنه ای مگر
به آستین اندر
نهان کرده باشی
که عاشق
اعتراف را چنان به فریاد آمد
که وجودش همه
بانگی شد.

نگاه کن
چه فروتنانه بر در گاه نجابت
به خاک می شکند
رخساره ای که توفانش
مسخ نیارست کرد.

چه فروتنانه بر آستانه ي تو به خاک می افتد
آنکه در کمرگاه دریا
دست
حلقه توانست کرد.

نگاه کن
چه بزرگوارانه در پای تو سر نهاد
آنکه مرگش
میلاد پرهیاهوی هزار شهرزاده بود.

نگاه کن!

احمد شاملو - ابراهیم در آتش

هنریک یوهان ایبسن

2009-09-16T00:20:00.000+04:30

هنریک ایبسن را بخاطر رئالیست بودن و جسارتش در بیان واقعیات بسیار مورد توجه قرار داده اند. اما چیزی که در مورد او کمتر مورد توجه قرار گرفته تنوع داستانها و فضاهایی است که او در نمایشنامه هایش به انها پرداخته است.
ایبسن را در ایران بیشتر به لطف نمایشنامه معروفش " دشمن مردم" می شناسند اما در جهان نمایشنامه نویسی او را همطراز شکسپیر ارزیابی می کنند.
ایبسن در ابتدا به رمانتیسم علاقه مند بود و بیشتر شعر هایش برگرفته شده از اساطیر نروژی بود اما در همان اشعار ابتدای کارش هم می شد رگه هایی از رئالیسم را بوضوح مشاهده کرد.
در دوره دوم کارهای او که متاثر از رشد صنعت و تغییر ساختارهای اقتصادی است, قهرمانان داستان های او مردم عادی هستند که بارزترین نمونه ان نمایشنامه " دشمن مردم " است.
از دیگر اثار این نابغه نروژی می توان به : کمدی عشق, مجموعه شعر خرس شکنجه شده ,عروسکخانه, جان گابریل بورکمن, اشاره کرد.
البته نمایشنامه «جان گابریل بورکمن» نیز در تئاتر شهر تهران با نام «بدرود امپراتور» به روی صحنه رفته‌است.

ای کاش

2009-09-16T00:17:00.000+04:30

سالها پیش یکی از دوستانم به شوخی همیشه میگفت که خیلی بد شانس است. می گفت از شرق ژاپن تا غرب امریکا و از قطب شمال تا فظب جنوب او بسیار بدشانس بوده که در اینجا بدنیا امده است.

من هم به مزاح به او می گفتم برو خدا را شکر کن که در فلسطین و عراق یا افغانستان و بنگلادش بدنیا نیامده ای..

البته ان دوستم همان سالها به کانادا مهاجرت کرد و هنوز در انجا زندگی می کند و اتفاقا" زندگی مرفه و خوبی دارد.

در طی این سالها متناوبا" با هم در تماس هستیم و از احوالات هم با خبریم. دیشب می گفت ای کاش این خانم ندا اقا سلطان هم مصری بود و در یک کشور غربی کشته می شد تا حداقل اجازه تشیع جنازه را به خانواده اش می دادند.

نمی دانستم در جوابش چه باید بگویم. فقط گفتم :

بله او بسیار بدشانس بود که ملیتی ایرانی داشت. او حتی اگر ملیتی فلسطینی و عراقی و یا بنگلادشی و یا افغانی داشت و بدست غربی ها کشته می شد حتما" تابحال تجلیل شایانی از ایشان و خانواده اش شده بود.

با هم بیاد حرفهای ان دورانمان افتادیم و نمی دانستیم که باید بخندیم و یا گریه کنیم

امروز هم که این خبر را خواندم دلم بیشتر برای ندا گرفت.

http://www.bornanews.com/Nsite/FullStory/?Id=285531

شعری از برتولت برشت

2009-09-16T00:15:00.000+04:30

اول به سراغ یهودی‌ها رفتند
من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم .
پس از آن به لهستانی‌ها حمله بردند
من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم .
آن‌گاه به لیبرال‌ها فشار آوردند
من لیبرال نبودم، اعتراض نکردم
سپس نوبت به کمونیست‌ها رسید
کمونیست نبودم، بنابراین اعتراضی نکردم .
سرانجام به سراغ من آمدند
هر چه فریاد زدم کسی نمانده بود که اعتراضی کند.

اشغال

2009-09-16T00:13:00.000+04:30

این روزها حال بسیار بدی دارم. حالم مثل کسی است که شهر و کشورش را اشغال کرده باشند و او هیچ کاری نمی تواند انجام دهد. حالم خیلی بدتر از زمان اول جنگ است.

بغضی سخت بیش از دو هفته است که گلویم را محکم می فشارد. نه می ترکد و نه تمام می شود.

ان وقتها خیلی جوان بودم و هر کاری را که لازم بود انجام دادم. امروز دیگر ان قدر جوان نیستم اما بعضی وقتها ارزو می کنم که:

ای کاش بودم....

ارواح عمه ام (زنگ تفریح)

2009-09-16T00:10:00.000+04:30

در راستای انکه حقیر پس از تحقیقات فراوان متوجه شدم که اوضاع کمی تا قسمتی قمر در عقرب نشان داده شده است برای شفاف سازی و تنویر افکار عمومی و خصوصی توضیح واضحاتی را در ذیل عکس های ارسالی نوشته و منتشر کرده ام. امید است مردم اگاه و با شعور جهان قسم های فدوی را باور کنند که عین حقیقت را نوشته ام و سند تمام عکسها هم موجود است.

پر بدیهی است با انتشار این عکس ها دست استکبار امریکا و صهیونیسم خونخوار و انگلیس مارمولک و باقی اعوان و انصارشان را رو کرده ام و کپی رایت و لفت ان هم مال خود این حقیر فدوی است.

نتیجه گیری اخلاقی:

دروغ گفتن از اب خوردن ساده تر است.

نتیجه گیری فلسفی:

دروغ همیشه بد نیست.

نتیجه گیری اجتماعی:

دروغ هر چه بزرگتر بهتر.

نتیجه گیری سیاسی:

هر کس باور نمی کند بیاید طبقه پایین وزارت کشور تمام اسناد همانجا موجود است

طوفان

2009-09-16T00:08:00.000+04:30

ان کسی که باد می کارد بدون شک طوفان درو خواهد کرد.

مژده

2009-09-16T00:04:00.000+04:30

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشیر می‌زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است
چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه
که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند

توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

فهمیدن

2009-09-16T00:02:00.000+04:30

می توانی چشمانم را ببندی و بخواهی که نبینم.

می توانی دهانم را ببندی که چیزی نگویم.

میتوانی گوشم را بگیری که نشنوم.

اما نمی توانی جلوی فهمیدنم را بگیری.

مناظره

2009-09-16T00:01:00.000+04:30

بنظرم روش مناظره جناب دکتر احمدی نژاد ریاست محترم جمهور با دیگر کاندیداها بسیار منحصر بفرد و جالب است. بنظرم ایشان را در این کار یک گروه قوی کارشناسی همراهی می کنند.

ایشان مدتها قبل از انجام مناظره درباره کاندید روبرو تحقیقات کاملی انجام داده و بسیار هوشمندانه از اهرم های فشار خود در ان رابطه استفاده می کند. بعنوان مثال ایشان از قبل درباره شخصیت و پارامترهای رفتاری جناب مهندس موسوی این را می دانستند که او اهل جدل و درگیری لفظی نیست و با ادبیات لمپنی کاملا" بیگانه است و یا درباره جناب کروبی این را می دانست که ایشان اهل درگیری لفظی هستند و می توانند جواب صحبتهای لمپن ماب ایشان را براحتی بدهند اما اشراف کاملی بر نظرات کارشناسان مشاور خود ندارند.

از این رو ایشان در مناظره با اقای مهندس موسوی کار را با جدال لفظی بر علیه ایشان و کسانی را که پشتیبان او می دانستند شروع کردند. ایشان به درستی می دانستند که مهندس موسوی بسیار خود دار خواهند بود و جواب تعداد زیادی از سوالات ایشان را بدلیل شخصیت خوددار خود نخواهند داد. جناب احمدی نژاد این نقطه ضعف مهندس موسوی را می دانست و بسیار هوشمندانه از ان استفاده کردند. جناب مهندس موسوی با سیل تهمتهایی روبرو شده بود عملا" در موضع دفاعی رفتند و جناب دکتر احمدی نژاد موفق شدند که خود را بعنوان اپوزوسیون معرفی کنند.

حجم این تهمتها بحدی بود که حتی مهندس نتوانست از ایشان سوال کند که برای رسیدگی به این جرائم چه کسی صالح تر خود ریاست جمهور بوده اند؟ چرا جناب ریاست جمهور با این تخلفات برخورد نکرده و ان را بعنوان حربه ای در مناظره انتخاباتی قرار داده است.

جناب ریاست جمهور در مناظره با جناب کروبی اساسا" میدان مناظره را عوض کردند و با ارائه امارهای مجعول و غیر صحیح ایشان را به موضع دفاعی کشاندند. جناب کروبی هم بدلیل عدم اشراف کامل به امارها نتوانستند جواب کاملی به ادعاهای جناب رئیس جمهور بدهند.

حال باید منتظر مناظره ایشان با اقای دکتر رضایی بود. بنظرم ایشان برای ان مناظره هم دو راه در پیش رو دارند.

1- از انجا که ایشان جناب رضایی را حریفی سرسخت نمی دانند کل مناظره را به نشان دادن دستاوردهای دولت خود معطوف کنند که البته این امکان را ضعیف می دانم

2- مناظره را به میدانی برای کوچک شمردن حریف تبدیل کند و این اشکال را عنوان کند که جناب دکتر رضایی سابقه اجرایی در سطح مملکتی را ندارد و اینکه تنها با تجربیات نظامی نمی شود کشور را اداره کرد. مطلب دیگری که ایشان در صورت مجاز بودن به ان اشاره و تاکید خواهند کرد مسئله جنگ و ادامه ان خواهد بود. مسئله پسر جناب دکتر رضایی دیگر نقطه ضعف ایشان است.

به هر شکل بدلیل انکه این مناظره ها قسمت دوم ندارد که در ان راستی و یا دروغ بودن ادعاهای ایشان مورد کنکاش قرار بگیرد در نظر عوام جناب رئیس جمهور برنده مناظره هستند.

در این روش مناظره رئیس جمهور ایشان در نزد عوام و انانی که مباحث سیاسی را به شکلی جدی دنبال نمی کنند را تبدیل به یک برنده در مناظره می کند. اما این روش مناظره تا چه اندازه قانونی و مطابق اخلاق است جای بحث بسیار دارد.

پمپ بنزین

2009-09-15T23:52:00.000+04:30

اخر شب در یکی از جاده های منتهی به شهر در پمپ بنزین از اتوموبیل پیاده شد و کارت سوخت را داخل

دستگاه کارتخوان قرار داد.

"سوختگیری مجاز" ...." لطفا" نازل را بردارید"

مشغول پر کردن باک اتوموبیل شد. پمپ بنزین خلوت بود و غیر از او و متصدی کسی نبود.

" اقا سی دی نمی خواهید."؟ نوجوانی پانزده یا شانزده ساله با یک ساک کوچک بر دوش روبرویش ایستاده

بود.

" نه همیشه رادیو روشن است و زیاد به سی دی علاقه ای ندارم."

" امکان داره تا شهر مرا برسانید.؟"

"مشکلی نیست سوار شو."

راه افتادند بدون انکه صحبتی رد و بدل شود. بعد از چند دقیقه:

"با موسیقی حال نمی کنید؟"

"چرا رادیو پیام موسیقی هم پخش می کند."

"روزهای عزاداری و شهادت که همه اش مارش عزا می گذارند. انوقت چکار می کنید؟"

داشت حوصله اش را سر می برد.

"رادیو را خاموش می کنم."

مثل اینکه متوجه شده بود که مرد خریدار نیست و دیگر چیزی نگفت. بعد از چند دقیقه دوباره گفت:

" اقا یک سی دی خودم پر کردم برای ادمهای سن و سال شما. خودم اهنگهایش را انتخاب کرده ام. اهنگهای داریوش و ... و فرهاد و فریدون فروغیه. اگر بخواهید می توانم یکی از انها را به شما هدیه کنم."

" ببینم چیه؟"

سی دی را به مرد داد.

"ضیافتهای عاشق را.... خوشا بخشش خوشا ایثار"

"خوب بعدی چیه؟"

"در بدر همیشگی.... کولی صد ساله منم"...

"بعدی؟"

ما دوتا ماهی بودیم .... توی دریای کبود...

تقریبا" به شهر رسیده بودند

"اگر زحمتی نیست من صد متر جلوتر پیاده می شوم."

"چقدر پول سی دی شد؟"

" مهمان من باشید. عوضش هر وقت گذاشتینش یاد من باشید."

پیاده شد و مرد اهنگ سوم را دوباره گذاشت. بیاد همسرش افتاد که چند سال پیش بر اثر سرطان مرده بود. کم کم گریه اش گرفت. کنار خیابان ایستاد و ماشین را خاموش کرد. خیابان کاملا" خلوت بود و مرد سرش را روی فرمان گذاشت.

حالا نوبت منه... سایه اش افتاده رو آب...

علیرغم اصرار همه حتی نزدیکان همسرش ازدواج نکرده بود. تنهایی را در تمام مدت این چند سال بخوبی حس کرده بود. نفس کشیدن هم برایش سخت شده بود.

با صدای بی صدا....مثل یه کوه بلند... مثل یه خواب کوتاه....

......

خاموش شد ستاره.....افتاد روی خاک....

صبح زود رهگذران با صدای بوق ممتد متوجه اتومبیل شدند. سینه مرد به فرمان فشار می اورد و بوق می زد.

ماشین پلیس و امبولانس یکی بعد از دیگری رسیدند. وقتی مرد را از اتومبیلش خارج کردند و روی برانکارد دراز کردند بوق ماشین هم مثل نفس مرد قطع شده بود.

سفرنامه عراق (قسمت اخر)

2009-09-15T23:46:00.000+04:30

صبح روز دوشنبه با اتوبوس و مامور امنیتی راهی نجف شدیم. در حرم امام علی احساس امنیت عجیبی می کردم. احساس پسر بچه بازیگوشی را داشتم که پیش پدرش امده و در همان حالی که از او حساب می برد در همان حال دوستش هم دارد را داشتم. حس عجیبی بود که مثل ان را از دوران کودکی تابحال دیگر تجربه نکرده بودم.

روز دوم اقامتمان در نجف یک تاکسی دربست اجاره کردم و با راننده که اسمش احمد بود قرار گذاشتم که تا غروب مرا به تمام جاهایی که در برنامه تور نبود ببرد. احمد خودش راننده پلیس بود که ان روز شیفت نبود و این مطلب خیلی بنفعم شد. او مرا به جاهایی برد که با هیچکس دیگری نمی توانستم به انجا بروم و عکس بگیرم.

در وسط شهر نجف گورستان بزرگی وجود دارد که به ان "وادی السلام" می گویند. مساحت این گورستان بنظرم از شهر نجف بیشتر است و ورود به ان ممنوع است. این گورستان بسیار وسیع است و در ان بسیاری از مشاهیر مدفون هستند.

با بسیاری از ادمهایی که می دیدم و می توانستند انگلیسی صحبت کنند حرف زدم و در مواردی که می خواستم از انان پرسیدم. سوالاتم برایشان کاملا" مفهوم بود و در مورد حضور امریکایی ها جوابها کاملا" روشن بود. اما وقتی سوال دومم را درباره حضور نیروهای سازمان مجاهدین در عراق می پرسیدم معمولا" در ابتدا با جواب روشنی مواجه نمی شدم.

احمد انگلیسی می فهمید و عربی جواب می داد و به من کمک زیادی کرد تا بیشتر از صحبت مردم سر در بیاورم. او برایم توضیح داد از انجا که ایرانی هستم و ملیت واقعی مجاهدین هم ایرانیست از اینرو نباید انتظار جواب سر راست را داشته باشم چون نیت من از سوال برای طرف مقابلم نا مشخص بود. از اینرو جوابهای صریح با دشواری بدست می اوردم.

در شهرهای کربلا و نجف روی هم رفته مردم نظر مساعدی به مجاهدین نداشتند. البته شاید این بدلیل مسافرت اکثر ایرانیان به انجا و یا مذهبی تر بودن مردم این شهرها نسبت به بغداد بود. مردم انها را فرقه ای با افکاری نامشخص می پنداشتند که سرنگونی حکومت ایران تنها هدف انهاست. اکثر ادمهایی را که من با انها صحبت کردند حضور انها در خاک عراق را برای ادامه روابط حسنه ایران و عراق مضر می دانستند.

البته بعضی ها نظرات جالبی داشتند. انها می گفتند حضور این نیروها در عراق باید ادامه داشته باشد و دولت عراق باید از انها بعنوان اهرمی برای فشار بر ایران در اینده روابط استفاده کند.

در بغداد درباره شهر اشرف و مجاهدین دیدگاه های متفاوت تری وجود داشت. شهر اشرف که مقر مجاهدین است شهری در حدود 30 کیلومتری شمال بغداد است و توسط نیروهای امریکایی حفاظت و کنترل می شود مردم عقیده داشتند که در ان شهر زنها سیبیل دارند که بنظرم بیشتر به افسانه شبیه بود. به هر شکل بنظرم چون مردم از داخل ان شهر خبر ندارند بیشتر به افسانه سرایی رو اورده اند.

اکثرا" اعتقاد داشتند که مجاهدین در جنایات صدام هیچ نقشی نداشتند و چند نفری هم می گفتند که انان همکار صدام در جنایتهایش بوده اند. در باره این سوالم بدلایلی که قبلا" گفتم به پاسخ صریحی نرسیدم اما چیزی که جالب بود این مطلب بود: انها که مخالف مجاهدین بودند از صحبت کردن درباره مجاهدین بروشنی می ترسیدند و بالعکس موافقین حصور مجاهدین براحتی نظراتشان را بیان می کردند.

در نهایت صبح روز پنجشنبه به فرودگاه نجف امدیم. در فرودگاه نیروهای امریکایی ماموریت حفاظت و بازرسی را بعهده داشتند. رفتارشان با مردم بسیار محترمانه و مودبانه بود. در سالن ترانزیت فرودگاه با گروهی از نوجوانان دبیرستانی که از هند امده بودند همنشین بودیم. نظم و انضباط انها مثال زدنی بود. در نهایت ساعت 10 صبح سوار شدیم و سفرمان به اتمام رسید.

حومه نجف

وادی السلام

یکی از نخلستان های اطراف نجف ( رودخانه پشت نخلستان رود فرات است که در انجا بعلت وسعت زیاد به ان بحر نجف می گویند)

خانه نو ... دیش نو!!

یکی از مناطق باستانی اطراف نجف.(اما طاهرا" زور فوتبال بیشتر از اهمیت منطقه باستانی است)

گشت ارشاد

2009-09-15T23:41:00.000+04:30

رئیس پلیس اطلاعات و امنیت پلیس تهران بزرگ، از تغییر تعریف مأموریت‌های گشت ارشاد در اوایل تابستان سال جاری خبر داد.

http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=48365

حقیر پیشنهاد می کند در راستای اجرای وعده های انتخاباتی تمامی نامزدهای مقام ریاست جمهوری (از اصلاح طلب گرفته تا اصولگرا و کاندیداهای متفرقه) و در اجرای منویات مقامات ارشد پلیس زین پس گشت ارشاد بجای ارشاد عوام الناس به "شاد" کردن انها به لطایف الحیل بپردازد تا از این طریق زمینه مشارکت حداکثری مردم ایران در انتخابات فراهم شود.

بعد از انتخابات هم بالاخره یک طوری می شود.

سفرنامه عراق 3

2009-09-15T23:33:00.000+04:30

صبح روز جمعه بعد از زیارت به هتل امدیم انوقت بود که متوجه شدیم از چای خبری نیست. برای گرفتن چای به قهوه خانه ای نزدیک رفتم. افرادی از پیر تا جوان مشغول چای خوردن و قلیان کشیدن بودند. همین که فهمیدند ایرانی هستم خیلی خوشحال شدند و حسابی گرم گرفتند. کلی پذیرایی کردند و با هم چند تا عکس هم گرفتیم. در چند مورد سوالاتی داشتم که از ادمهای انجا پرسیدم. خیلی زود متوجه شدم که قهوه خانه ها تنها محل چای خوردن و قلیان کشیدن نیست بلکه محلی برای بحث های داغ سیاسی و اجتماعی است. روی همین اصل به چند قهوه خانه دیگر هم رفتم و کار تحقیقاتم را ادامه دادم.

قبل از ظهر بود که اتوبوس امد و ما بطرف کربلا راه افتادیم. فاصله کاظمین تا کربلا را حدود 3 ساعت در اتوبوس بودیم. ایست و بازرسی های متعدد و گرمای هوا کار را سخت کرده بود. به دستور مامور امنیتی عراقی نباید پرده ها را می کشیدیم تا کسی به اتوبوس شک نکند و داخل اتوبوس از بیرون قابل رویت باشد.

فقر و شور بختی مردم را در طول مسیر شاهد بودیم. در ان موقع با خودم فکر می کردم باز هم صد افرین به مملکت خودمان.

به کربلا که رسیدیم بارهایمان را سوار یک گاری کردند و خودمان پیاده بطرف هتل رفتیم. فاصله نسبتا" زیادی نبود اما افراد پیر و ناتوان مجبور شدند سوار گاری شوند تا به هتل برسند. اسم هتل مان باب السلام بود و دقیقا" روبروی درب باب السلام حرم امام حسین بود. البته این درب بسته بود و ما از درب بغل ان که باب القبله داشت رفت و امد می کردیم.

عملیات ساخت و ساز در حرم امام حسین و حضرت عباس بدست استادکاران ایرانی در حال انجام بود که الحق اثار بسیار زیبایی را در انجا پدید اورده اند.ستاد بازسازی حرمین شریفین در انجا بسیار فعال است. البته اجازه بردن دوربین و حتی موبایل به داخل حرم را نداشتیم اما از بیرون حرمین عکسهایی گرفتم.

اکثر زایرین ایرانی بودند و زایرین سایر کشورها کمتر بچشم می خوردند. بعبارتی همه ایرانی بودند که از اقصی نقاط ایران به انجا امده بودند.

حرم امام حسین بسیار بزرگ است و به دوقسمت تقسیم شده است هر قسمت یک روز برای بانوان و روز بعد برای اقایان است و این ترتیب همه روزه ادامه دارد. فاصله میان دو حرم حدود 200 متر است که اصطلاحا" ان را بین الحرمین می نامند. بدون اغراق تنها جای تمیز در کربلا همین فاصله است.

روز دوم از صبح به بیشتر جاهای کربلا رفتم و تا غروب با مردم در قهوه خانه ها صحبت می کردم. شاید باورش سخت باشد اما در عراق قهوه خانه در واقع یک مرکز روشنفکری است که انجا می نشینند و از مهمترین مسائل دنیا تا مسائل خود عراق را تحلیل می کنند.

مطالبی را که من دنبال یافتن جواب برای انها بودنم تنها دو چیز بود. اول انکه می خواستم درباره نظر مردم درباره اشغال کشورشان بدست امریکایی ها بدانم و دوم درباره نظرشان راجع به حضور نیروهای سازمان مجاهدین بود که درباره هردو انها به جوابهای خوبی رسیدم.

بالاخره بعد از 3 روز اعلام کردند که برای رفتن به نجف حاضر شویم .صبح روز دوشنبه اتوبوسها و مامورین امنیتی امدند و ما از کربلا راهی نجف شدیم.

زیارتگاه طفلان مسلم در 29 کیلومتری حومه کربلا

باب القبله (یکی از دربهای ورودی به حرم امام حسین)

یکی از میادین اطراف حرم حضرت عباس

سفرنامه عراق 2

2009-09-15T23:24:00.000+04:30

صبح جمعه که برای زیارت امام موسی کاظم و امام جواد به حرم رفتم متوجه شدم که مقبره هر دو ان بزرگواران در یک ضریح است. این مطلبی بود که تا ان زمان نمی دانستم. برای صبحانه به هتل برگشتیم و متوجه شدم که از چای خبری نیست. برای پیدا کردن چای به یک قهوه خانه در نزدیکی هتل رفتم . چند نفری مشغول چای خوردن و قلیان کشیدن بودند. به محض اینکه فهمیدند ایرانی هستم سر صحبت را باز کردند.

چیزی که جالب بود این بود که با ایرانی ها سریع خودمانی می شدند. این موضوع را در تمام طول زمانی که در عراق بودم تجربه کردم. در مجموع ادمهای بدی نیستند و بین انهایی که من با انها ملاقات کردم ادمهای باسواد و معلومات کم نبودند.

چیزی که جای تاسف بود گرایش شدید نوجوانان حتی ۱۵ - ۱۶ به سیگار و قلیان بود. البته از مواد مخدر اثری نبود ولی مردم را بسیار عصبی یافتم. مطلب دیگری که جالب بود اصرار عربها بر حفظ لباس و فرهنگ و اداب و رسوم است. اصراری که مثل ان را در میان مردم خودمان ندیده ام.

وقتی می بینیم بالاترین نرخ عمل جراحی زیبایی بینی در میان ایرانیان است باید به فکر فرو برویم. چرا اینجا بیشتر ادمها با هر وسیله ای از جراحی بینی و گونه و کشیدن پوست و گذاشتن لنز می خواهند در ظاهرشان تغییر ایجاد کنند و در کشور جنگ زده ای مثل عراق همه اصرار بر حفظ اداب و سنت ها و لباسهایشان دارند؟ بنظرم این مطلب جای دقت بیشتری دارد.

راستی تا یادم نرفته این را هم عرض کنم که کلا" عربها و یا حداقل چند کشور عربی را که من انها را دیده ام علاقه شدیدی به موبایل و عکس خوشان دارند. برای مثال یک مغازه فکستنی کله و پاچه فروشی یا پنچر گیری که سقفش در حال ریختن است یک تابلوی بزرگ فلکسی نصب کرده که در ان تابلو عکسی بزرگ از صاحب مغازه و در طرف دیگر اسم ایشان بچشم می خورد. خود ایشان هم به اینکه موبایلش دو سیمکارت می خورد و هنگام زنگ خوردن چراغهایی دور موبایل روشن می شود بسیار به خودش میبالد.

چیز دیگری که در برخورد با ادمهای انجا متوجه شدم ان است که مردم انجا بر عکس تصور من با ماندن امریکایی ها در انجا هیچ مشکلی که ندارند هیچ اتفاقا" بسیار بر ماندن انها اصرار دارند. اکنون بیشتر از ۳۰۰ حزب در عراق مشغول فعالیت است و مردم می ترسند با بیرون رفتن امریکاییها احزاب به جان هم بیفتند و اوضاع از این هم که هست بدتر شود.

البته این اصرار بر ماندن امریکاییها در میان اهل سنت بیشتر بود. یکی از اهالی سنت در بغداد صریحا" به من گفت که اگر امریکایی ها بروند با توجه به وجود اکثریت شیعه در عراق و سنی بودن صدام و تمام مقامات عالیرتبه حزب بعث انها (شیعیان) انتقام سختی از ما (سنی ها) خواهند کشید.

برای توضیح اوضاع داخلی عراق توجه به این دو عکس را کافی می دانم.

( کارایی نردبان را در این تصویر مجسم کنید!!!)

بنظر شما این پنجره نیازی به محافظ دارد؟!!!!

سفرنامه عراق 1

2009-09-15T23:16:00.000+04:30

برنامه سفرمان به عتبات بسیار یکباره اتفاق افتاد. عصر یکی از روزهای فکر می کنم دی ماه پارسال بود و من در محل کارم بودم که همسرم تماس گرفت و پرسید که ایا میل دارم که به سفر عتبات برویم و از انجا که با مسافرت خیلی رابطه خوبی دارم بی درنگ جواب مثبت دادم.

البته ایشان گفتند که سفر هوایی است و زیاد اذیت نمی شوم اما تا دو روز قبل از پروازمان هم معلوم نبود با چه وسیله ای قرار است برویم. مدیر کاروان گفته بود که هواپیما پنجاه پنجاه است و بعلت اوضاع نابسامان عراق هیچ چیز معلوم نیست.

دو روز قبل از سفر بلیط ها اوکی شدند و ما عصر روز پنجشنبه هفته قبل با یک ایرباس و البته یک ساعت قبل از ساعت تعیین شده بطرف بغداد راهی شدیم!!! همه جا تاخیر دیده بودم اما این اولین باری بود که می دیدم همه چیز زودتر از قرار اتفاق می افتاد.

در هوا بودیم که بلندگو مقصد پرواز را نجف اعلام کرد. ظاهرا" یک بمب قوی نزدیک فرودگاه بغداد منفجر شده بود و مقصد سفرمان از بغداد به نجف اشرف تغییر کرد. البته مسیر پروازها بدلیل اوضاع کردستان مستقیم بطرف بغداد نیست بلکه هواپیماها از مسیر مرزهای جنوب غربی وارد کویت می شوند و از انجا بطرف شمال ادامه مسیر می دهند. در فرودگاه اتوبوس ها حاضر بودند و ما را بطرف بغداد حرکت دادند.

اولین چیزی که در مسیر به چشم می امد گرما و غبار شدید هوا بود. هوا بشدت الوده بود. البته برخی از زایرین ماسک بهمراه داشتند اما ماسک های ما داخل بارها بود.

در اولین پست ایست و بازرسی این شعار کاملا" به چشم می خورد " التفتیش اساس الامن" یعنی تفتیش اساس امنیت است. و از همانجا تکلیفمان را فهمیدیم. در عراق تقریبا" هیچ چیز منظمی وجود ندارد. تنها چیزی را که بسیار منظم دیدم همین تفتیش و بازرسی بود که در اینده درباره ان بیشتر توضیح خواهم داد.

سرنشینان هواپیما را سوار چند اتوبوس کردند. یک مامور امنیتی در هر اتوبوس کنار راننده نشست و دو اتومبیل امنیتی و مسلح بودند که از جلو و عقب اتوبوسها را اسکورت می کردند. احتمالا" چون با اسکورت بودیم در هیچ پستی بازررسی نشدیم اما در ورودی بغداد تمام سرنشینان اتوبوس ها را پیاده کردند خانمها و اقایان را به دو صف تقسیم کردند و بعد از بازرسی کامل بار و سرنشین که حدود یکساعت طول کشید به ما اجازه عبور دادند.

این عکس نشان دهنده اوضاع امنیت در کاظمین و یا به شکلی در عراق است. به تعداد قفلها دقت کنید. البته این مغازه ها در یک بازار سرپوشیده کنار حرم که در دو طرف ان نیروهای امنیتی شبانه روز درحال بازرسی هستند گرفته شده است

این هم نمونه ای دیگر

این هم عکسی که صبح روز بعد از حرم گرفتم

زیارت

2009-09-15T23:13:00.000+04:30

از الان تا دو هفته نیستم. همگی را بخدا می سپارم. برای همه دعا خواهم کرد. اگر عراق جایی کافی نت پیدا کردم برایتان از انجا هم خواهم نوشت.

حلالمان کنید.

آرامش

2009-09-15T23:11:00.000+04:30

احساس آرامش پس از یک دوره کاری سخت بسیار دلچسب است.

البته ارامش هم مانند تمام باقی مواهب خاکی همیشگی و دائم نیست.

ادبیات لمپنی

2009-09-15T23:08:00.000+04:30

متاسفانه مدتهاست که شاهد رواج ادبیات لمپنی در میان عوام هستیم. صرفنظر از خاستگاه و جایگاه اینگونه ادبیات در میان عامه مردم متاسفانه شاهد رواج اینگونه ادبیات در رسانه ها و سینما هم هستیم.

استقبال مردم از سریال تلویزیونی اشکها و لبخندها که و همچنین استقبال بی سابقه از فیلم اخراجی های 2 را می توان در همین چهارچوب مورد بررسی قرار داد.

این تمام ماجرا نیست و این موضوع زمانی بیشتر خود را می نمایاند که ما شاهد رواج این ادبیات در میان بسیاری از کسانی هستیم که از انها انتظارات بیشتری داریم. ورزشکاران ملی , مربیان ورزشی , هنرمندان مشهور و بسیاری دیگر از کسانی که می توانند بعنوان الگو به جامعه معرفی شوند از همین ادبیات فراوان استفاده می کنند.

البته استقبال سینماگران و رسانه ها از این نوع ادبیات جهت جذب مخاطب عجیب نیست اما چرایی اقبال عموم به این ادبیات برایم سوال انگیز است.

نوروز

2009-09-03T01:38:00.000+04:30

سلام

ضمن عرض پوزش تاخیر خدمت تمام دوستان عزیز.

نوروز را به تمام دوستان تبریک عرض می کنم و برای همه آرزوی سلامتی و شادی دارم

تشویش

2009-09-03T01:30:00.000+04:30

پشت چراغ قرمز گیر کرده بود. باران نم نم می بارید. با خودش فکر می کرد باز دیر می کند و حتمن جای مناسبی برای پارک ماشین پیدا نخواهد کرد.

با بوق ماشین عقبی به خودش امد و محکم روی پدال گاز فشار اورد تا در چهارراه بعد به چراغ قرمز نخورد.

"چند تا قسط بانک مسکن عقبیم؟" همسرش گفت " چهار یا پنج تا".

"بابت قسط ماشین چند تا؟"

"پنج تا."

دوباره در افکار خودش غرق شد. همسرش ادامه داد" از مدرسه بچه ها نامه دادن که پول سرویس شان را باید تا اخر همین برج تسویه کنیم". باز مرد به فکر فرو رفت " در چهارراه بعد باز هم به چراغ قرمز خورده بودند.

مرد با خودش فکر می کرد در برابر این همه مشکلات چکار می تواند بکند؟ دنیا پیش چشمش تیره و تار شده بود. هیچکس و هیچ چیز را نمی دید.

" الان چکار باید بکنیم"؟

زن در حالیکه ساک خریدش را از کیف خارج می کرد گفت:

"تنها کاری را که الان می توانی بکنی این است که برف پاک کن را روشن کنی. همین کنار ها من پیاده می شم. خیلی از میدان رد شدیم."

وقتیکه مرد برف پاک کن را روشن کرد دنیا خیلی تغییر کرده بود.

انسان و شغل

2009-09-03T01:29:00.000+04:30

هنوز بدرستی نمی دانم که این خصوصیات فردی ماست که ما را به سمت یک شغل هدایت می کند یا اینکه شغلمان یک سری خصوصیات حرفه ای را در ما ایجاد می کند و یا اینکه هردو این موارد روی هم تاثیر می گذارند.

در شغلم بعلت تماس زیاد میان من و بیمارانم باید بتوانم اعتماد انها را جلب کنم و با انها خودمانی بشوم تا با جلب اعتماد انها بتوانم درمانم را بدرستی انجام دهم. اعتماد بیمار به درمانگرش در پروسه درمان بسیار مهم است بخصوص در حرفه من که ارتباطم با بیمارانم گاهی تا چند ماه طول می کشد.

معمولن اکثر بیمارانم براحتی به من اعتماد می کنند ولی در جلب اعتماد تعدادی از بیمارانم دچار مشکل می شوم و انها مرا یک دوست خوب و همیشگی می انگارند تا جایی که بعضی از مواقع لازم می شود دلیل این خودمانی شدن را برای بیمارم توضیح دهم و او را متوجه حرفه ای بودن دوستی ام بکنم.

توضیح این مطلب در مورد کودکان و افراد مسن بعضی از اوقات پیچیده تر و در مورد بعضی از خانمها کمی مشکل است.

اشنا

2009-09-03T01:26:00.000+04:30

با بعضی ها خیلی زود می شود ارتباط برقرار کرد و راحت بود. از همان ارتباط یا همان دیدار اول می شود به انها اعتماد کرد البته تعداد این ادمها بسیار اندک است. اصطلاحن به این ادمها بچسب یا زود اشنا و یا زود جوش می گویند. در ابتدا فکر می کردم برونگرا بودن ادمهای این چنینی دلیل این موضوع است اما بعد ها متوجه شدم تنها این صفت برونگرا بودن نیست که در این مورد موثر است.

این موضوع ربطی به سن و جنس و بسیاری از عوامل اینچنینی ندارد در مقابل با بعضی دیگر باید همیشه رسمی بود. واقعا" نمی دانم چه مکانیسمی این موضوع را توجیه می کند.

اما هر چه که هست مطمئنم که عقل ان را هدایت نمی کند و این موضوع تنها حسی است و دلیل ان بر من همیشه پوشیده مانده است چون برای ان هیچ استدلال منطقی وجود ندارد.

ناشنوایی

2009-09-03T01:23:00.000+04:30

بنظرم شنیدن مهمترین حس از حواس پنجگانه است. بسیاری از چیزهایی را که می دانیم را از راه شنیدن یاد گرفته ایم. این حس اخرین حسی است که در هنگام مرگ از انسان گرفته می شود. دانشمندان متوجه شده اند که جنین انسان می تواند بشنود و در مقابل صداها واکنش نشان می دهد.

اما بعضی وقتها نشنیدن نعمت بزرگتری است. چون بسیاری از حرفها و صداها را اصلا" نباید شنید.

این ناشنوایی مصلحتی به استحکام بسیاری از دوستیها و روابط کمک شایانی می کند.

بخشش

2009-09-02T03:10:00.000+04:30

این قسمت از دعای ماه رجب را خیلی دوست دارم.

" یا من یعطی الکثیر بالقلیل یا من یعطی من سئله یا من یعطی من لم یسئله و من لم یعرفه تحنّنا منه و رحمة"

ای آنکه در برابر (عملی) اندک بسیار عطا و بخشش می کنی، ای کسی که هرکسی از تو چیزی را بخواهد به او می بخشی. ای آنکه (حتی) به کسی که از توچیزی نخواسته و کسی که تو را نمی شناسد هم عطا می‏کنی.

بهشت (ادامه)

2009-09-02T03:08:00.000+04:30

چندی پیش یکی از دوستان ساکن تهران از وضعیت عجیب ترافیک و شلوغی و ازدحام و نا امنی و هزار گرفتاری دیگر در پایتخت شکوه داشت و اینکه برای یک زندگی معمولی باید روزی ۱۲ ساعت کار کند ناراحت بود. از اینکه کمتر همسر و فرزندانش را می بیند دلخور بود.

به او پیشنهاد کردم که او هم به شهرستان بیاید و از این همه گرفتاری خلاص شود.

در جواب کمی تعلل کرد و در نهایت گفت که این کار نشدنی است و او نمی تواند از موقعیت کاری اش صرفنظر کند. همچنین توضیح داد که تمام امکانات کشور در تهران است و او نمی تواند از انها چشم پوشی کند.

در جوابش گفتم که نمی شود همه چیز را با هم داشت. این قانونی است که از روز ابتدای خلقت بوجود امده:

۱- حتمن باید چیزی را بدهی تا چیزی را به شما بدهند.

این یکی از اولین و یکی از مهمترین قوانین جهان خلقت است. هیچوقت همه چیز در یکجا جمع نیست.

۲- و باز تجربه ثابت کرده که انچیزی را که شما می دهید در مقایسه با ان چیزی که به دست می اورید بسیار ناچیز است.

و باز به دوستم توضیح دادم که در شهرستان گرچه درامد به اندازه تهران نیست اما در عوض چیزهایی را به دست می اورد که انها در نظرم بسیار مهمتر از درامد زیاد است. یکی از ان چیزهای مهم داشتن وقت کافی برای در کنار خانواده بودن است.

او تمام حرفهایم را پذیرفت به تهران برگشت و الان چند ماه است که از شهر خارج نشده است.

بهشت

2009-09-02T03:07:00.000+04:30

خداوند بهشت را در زمین نیافریده است.

این اخرین جمله پست قبلم بود. یکی از دوستانم خصوصی پرسیده بود که ایا به این جمله اعتقاد دارم یا این تنها یک نظر است. همچنین دلائلم را برای این اعتقاد خواسته بود.

استدلال در این مورد نیاز به صحبت کردن طولانی دارد که نه من ان دانش را در خودم میبینم و نه چنین کاری را در خور دوستان متفکری که وبلاگم را می خوانند می دانم. اما چند خطی را در این باره می نویسم تا در باره دوست عزیزم انجام وظیفه کرده باشم.

۱- به اعتقاد من اساسا" در این دنیای خاکی چیزی تحت عنوان لذت نداریم. برای مثال وقتی ما گرسنه شدیم انگاه غذا می خوریم و از خوردن لذت می بریم. هر چقدر گرسنه تر باشیم از خوردن لذت بیشتری خواهیم برد. بنا بر این

چیزی را که ما ان را لذت می نامیم در واقع رسیدن به حالت تعادل است.

شما می توانید همین مثال را در تمام چیز هایی که انها را لذت می نامید بسط دهید. مثالی دیگر شما به مسافرت می روید و از ان مسافرت لذت می برید زیرا چیزها و کسانی را می بینید که تاکنون نده اید بنا بر این نقص خودتان را جبران کرده اید انگاه لذت می برید. دقیقا" به همین دلیل است که ادمهایی که در همان محل مسافرت شما زندگی می کنند ان لذتی را که شما برده اید را نمی توانند درک کنند.

۲- در جهان خاکی هیچ لذتی بدون نقص نیست چون اولا" ان لذت تمام خواهد شد (مثلا" یک غذای بسیار خوشمزه هم تمام خواهد شد) و دوم انکه ظرفیت انسان برای کسب ان لذت محدود است ( ادم بالاخره از خوردن سیر می شود). البته اینکه فقط از خوردن مثال می زنم برای کوتاه شدن مطلب است و شما می توانید ان را در تمام ابعاد انسانی ببینید.

۳- بنظرم هنگامی که خدا دنیا را خلق می کرد قوانینی را با ان به زمین فرستاد. جهت جلوگیری از زیاده گویی شرح ان را در پست بعدی خواهم نوشت.

از نظر من بهشت جایی است که در ان لذت محدودیت هایی را که ذکر کردم را نداشته باشد.

گاو ها

2009-09-02T03:05:00.000+04:30

می گویند در زمانهای قدیم دهقانی زندگی می کرد که دو گاو داشت. او هر روز گاو ها را برای چرا به صحرا می برد و به مزرعه اش می رفت و هنگام غروب به صحرا برمی گشت و گاو ها را به طویله می برد.

بعد از مدتی متوجه شد که یکی از گاو ها هر روز در حال چاق تر شدن و گاو دوم در حال لاغر شدن هستند. او نمی توانست دلیل این امر را بفهمد. بنا بر این تصمیم گرفت یک روز با گاو ها در صحرا بماند تا متوجه اشکال کار بشود.

صحرایی که گاو ها در ان مشغول چرا می شدند یک چمنزار سبز و خرم نبود و علفها تنک روییده بودند. او طبق معمول گاو ها را در صحرا رها کرد و مشغول تماشای چرای گاو ها شد.

او دید که گاو اول از جلوی پایش شروع به چریدن کرده و بعد از خوردن سراغ بوته دیگر علف می رود. اما گاو دوم به دور دست نگاه می کند و چون در دور دست علفها روی هم و انبوه بنظر می رسیدند بطرف سوی دیگر صحرا می دود.

زمانی که به انطرف صحرا می رسید متوجه می شد که اینجا هم مانند همان جای قبلی است. از انجا به گوشه دیگر صحرا نگاه می کرد و بطرف دیگر صحرا می دوید و این داستان تمام روز ادامه داشت. در نتیجه تمام روز را گاو دوم دنبال جایی برای چرا می گشت و این در حالی بود که گاو اول توانسته بود در این مدت مقدار زیادی علف بخورد.

البته این فقط یک داستان تمثیلی است و هیچوقت چنین اتفاقی نیافتاده است.

خوشبختی را باید از زیر پا جمع کرد. خیلی دور نیست. همینجاست در درون ماست. اگر بخواهیم با ماست اما بسیاری از ما رسیدن به ان را موکول به زمانی می کنیم که شاید هر گز نیاید. یا موکول به جایی می کنیم که شاید هیچوقت به انجا نرسیم و اگر هم برسیم می بینیم که اینجای جدید هم یک چیزی شبیه جای اولمان است با کمی تغییر.

خداوند بهشت را در زمین نیافریده است.

چرا ؟

2009-09-02T03:03:00.000+04:30

تلفنی به قصاب سپرده بودم برایم گوشت کنار بگذارد تا وقتی که به منزل می روم به مغازه اش بروم و گوشت را بگیرم.

به مغازه رفتم و متوجه خانمی شدم که با بسته ای کوچک از مغازه خارج شد. کیانوش (قصاب) در حالیکه متوجه گذاشتن گوشت داخل پلاستیک بود با تاسف پرسید:متوجه خانم شدید؟

- نه چطور؟

- بنده خدا می خواست با پانصد تومان گوشت بخرد و من به او گفتم با این پول نمی شود گوشت خرید.

- خوب یک چیزی بهش می دادی بنده خدا دست خالی نرود.

- فکر می کنید چکار کردم؟ ولی فکر می کنید در روز چند تا از این مشتری ها دارم؟

اینجا بود که متوجه بسته گوشتی که برایم گذاشته بودم شدم. با شرمندگی پولش را دادم و خدا حافظی کردم. از خودم خیلی خجالت کشیدم.

ماه بعد کیانوش مغازه اش را اجاره داد.

دعا

2009-09-02T03:01:00.000+04:30

محمود می گفت :

"الفاظی را که ما بعنوان دعا بکار می بریم مثل دندانه های کلیدی هستند که در های بزرگی را باز می کنند. هیچوقت فکر نکن دعا بی تاثیر است."

"انچیزی را که ما از دعا می فهمیم با واقعیت ان بسیار متفاوت است. در نظر ما دعا فقط یکسری کلمات تکراری و نا مفهومند اما واقعیت ان است که در های بزرگ فقط بوسیله این دندانه های کوچک روی پاشنه می چرخند."

ان روز هایی که محمود این حرف ها را به من می گفت انها را با شک پذیرفتم. اما امروز به ان سخنان ایمان دارم.

یادش گرامی و روحش شاد

سادگی

2009-09-01T01:14:00.001+04:30

چند سال پیش کلاسهایی داشتیم که در ان کلاسها اساتیدی از امریکا و کانادا را دعوت کرده بودند. دو مرد و سه زن بودند که هرکدام مطلبی را ارائه می دادند. این کلاسها به شکل کارگاه علمی و عملی بود و مدت ان یک هفته بود.

ما حدود ۱۲ نفر بودیم و کلاسها از ساعت ۹ صبح تا ۶ عصر ادامه داشت. فقط از ساعت ۳۰/۱۱ الی ۳۰/۱۲ زمانی برای استراحت و صرف غذا داشتیم. کلاسها بسیار فشرده و طاقت فرسا بود.

در میان ما ۱۲ نفر ۵ نفر خانم داشتیم که مطلبم درباره همین موضوع است. این ۵ نفر هر روز با ارایش کامل در محل کلاس و کارگاه حاضر می شدند طوری که ادم احساس می کرد این بنده های خدا برای رفتن به مجلس عروسی حاضر شده اند.

در زمان استراحت هم انها به تجدید ارایش غلیظ خودشان می پرداختند حتی طوری که بعضی از اوقات به غذا هم نمی رسیدند.

جالبتر این بود که تمام کلاسها به زبان انگلیسی بود و مترجمی هم نبود. این بندگان خدا برای درک مطالب ارائه شده بیشتر اوقات مشکل داشتند و از بقیه می پرسیدند که : خوب حالا چی گفت؟

و همه اینها در حالی بود که اساتید خانم که اتفاقا" جوان هم بودند اساسا" دست به ترکیب صورتشان نمی زدند و همانطور با ظاهری ساده و بدون ارایش در کلاسها حضور پیدا می کردند.

تمام این اساتید همان روز اول ایمیل و شماره هایشان را به شاگردان دادند تا اگر کسی بعدها هم سوالی داشت بتواند از انان بپرسد.

بسیار بی پیرایه و بشدت با سواد بودند و ان دوره کلاس برای من یکی از خاطره انگیز ترین دوره هایی بود که گذراندم.

هنوز هم با چند نفر از انان در ارتباط هستم. وهمیشه از انان مطالب جدیدی می اموزم.

فکر می کنم این طبیعی باشد کسانی که زمان زیادی را جلوی ایینه می گذرانند زمان کمی برای نگاه کردن به اطراف پیدا می کنند.

اتش بس بخاطر کریسمس 1914 - 25 دسامبر

2009-09-01T01:14:00.000+04:30

۲۴سپتامبر ۱۹۱۴.ارتشهای آلمان بریتانیا و فرانسه در جریان جنگ جهانی اول در بلژیک با هم میجنگیدند.شب کریسمس جنگ را تعطیل میکنند تا دست کم برای چند ساعت کریسمس را جشن بگیرند.در ارتش آلمان یکی از سربازان که سابقهء خواندن در اپرا را نیز دارد شروع به خواندن ترانه کریسمس مبارک میکند.صدای خواننده آلمانی را سربازان جبهه های دیگر میشنوند و با پرچمهای سفید به نشانه صلح از خاکریز بالا می آیند و بسوی ارتش آلمان میروند.آنشب سربازان ۳ ارتش در کنار هم شام میخورند و کریسمس را جشن میگیرند ولی هر ۳ فرمانده توافق میکنند که از روز بعد صلح شکسته شود و جنک را از سر بگیرند!

صبح روز بعد دست و دل سربازان برای جنگ نمیرفت.شب قبل آنقدر با دشمن رفیق شده بودند که بی خیال جنگ شدند و از پشت خاکریز برای هم دست تکان میدادند!چند ساعت که گذشت باز هم پرچمهای سفید بالا رفت و پس از گفتگوی ۳ نماینده ارتشها تصمیم بر این گرفته شد که برای سرگرم شدن با هم فوتبال بازی کنند.آنها آنقدر با هم رفیق میشوند که با هم عکس میگیرند و حتی آدرس خانه های خود را به همدیگر میدهند تا بعد از جنگ به کشور های هم سفر کنند!کار به جایی میرسد که این ۳ ارتش به هم پناه میدهند.

تنها چیزی که باعث میشود تا قضیه لو برود متن نامه هایی بود که سربازان برای خانواده هایشان فرستاده بودند و به آنها اطمینان داده بودند که اینجا از جنگ خبری نیست!

سالها بعد کریس دی برگ متن یکی از این نامه های سربازان را در یک حراجی به قیمت ۱۵هزار یورو میخرد .پل مک کارتنی هم در ویدئوی یکی از کارهایش به این اتفاق ادای احترام کرده و سال ۲۰۰۵ هم کریستین کاریون با استناد به مدارک این اتفاق فیلمی بنام "کریسمس مبارک"میسازد که اسکار بهترین فیلم خارجی را گرفت و حتی در جشنواره فیلم فجر نیز به نمایش درآمد.

رقیق اعلی (ادامه)

2009-09-01T01:11:00.000+04:30

یکی از دوستانم به درستی یاد اوری کردند که در باره "رفیق اعلی" توضیح کافی نداده ام و خواستند که درباره ان توضیح بیشتری بدهم.

چیزی را که می توانم به توضیحات قبلم درباره این کتاب اضافه کنم تنها ذکر جملاتی از متن ان است.

... "این زمان دور و بر گدایان پرسه می زند. به سگی می ماند که شکار را بو می کشد. او در پی فقر نیست. در جستجوی غنایی است که هیچ ثروتی را بدان دسترسی نیست. به غریزه حدس می زند که حقیقت بیش از انکه در بالا باشد در پایین است".....(ص ۵۰)

"حقیقت نزد شما در ارقام است ِدر دلایل و علل ـ حقیقت نزد شما در دنیاست ـ در برابر شما ـ مانند منظره در مقابل سیاحتگر ـ مانند افق در مقابل دریانورد."

"نزد ما حقیقت هیچ شباهتی به اینها ندارد. در دور دستها نمی درخشد ـ در همین نزدیکیها آواز سر می دهد. در انتهای راه نیست ـ خود راه است. در برابر راه نیست ـ در میان ماست." ( ص ۱۳۹)

.........

"این سان به سراغ حقیقت برویم ـ همانگونه که کودک سر وقت بازی می رود: بازنده ـ برنده. برنده ـ بازنده. و همواره آماده سخن گفتن ـ و همواره اماده بازی کردن" (ص ۱۴۰)

پی نوشت :

در باره کتاب
نام کتاب : رفیق اعلی
نویسنده : کریستسن بوبن
مترجم : پیروز سیار
انتشارات : طرح نو
سال انتشار : چاپ اول 1376 که البته به چاپ هفتم و احتمالا" هشتم هم رسیده است.

عاشورا

2009-09-01T01:10:00.000+04:30

این اثر مشهور استاد فرشچیان را یکی از بهترین اثار هنری درباره عاشورا می دانم.

View Raw Image" jquery1231193369906="18">

خانواده شهدای غزه

2009-09-01T01:08:00.000+04:30

View Raw Image" jquery1230962321699="18">

داستان سیب ها و آدم ها

2009-09-01T01:06:00.000+04:30

می گویند مردی زیر سایه درخت سیب در حال استراحت کردن بود. ناگهان سیبی از درخت جدا شد و بر سرش افتاد و سرش را زخمی کرد. او در حالی که به زمین و زمان دشنام می داد با خود می گفت : آخر این چه خدایی است. این چه زندگی سگی است. این سیب می بایست در این لحظه بر سر من می افتاد؟ همان لحظه ای که من در زیر ان در حال استراحت بودم؟ این چه دنیایی است؟ این چه خدایی هست؟ اصلا" خدایی هست؟

مردی زیر سایه درخت سیب در حال استراحت کردن بود. ناگهان سیبی از درخت جدا شد و بر سرش افتاد و سرش را زخمی کرد. او کمی سرش را مالید و به زیر سایه درخت دیگری رفت و دوباره خوابید.

مردی زیر سایه درخت سیب در حال استراحت کردن بود. ناگهان سیبی از درخت جدا شد و بر سرش افتاد و سرش را زخمی کرد. او از خواب بیدار شد با تعجب به سیب نگاه کرد و به این موضوع دقت کرد که چرا این سیب به زمین افتاد و به هوا نرفت؟ بسیار فکر کرد تا مهمترین اصول مکانیک را پیدا کرد.

بسیاری از اتفاقاتی را که برایمان می افتد بتنهایی هیچ معنی خوب یا بدی را بهمراه ندارد بلکه واکنش ما درباره ان واقعه ان را خوب و یا بد و یا بی معنی خواهد کرد

معجزه عشق

2009-09-01T01:05:00.000+04:30

من غوره ای به تاکی در آفتاب بودم

آویخته به شاخی در پیچ و تاب بودم

طی شد جوانی من در باغ مهربانی

انگور شد وجودم شهدی پر آب بودم

دستی مرا جدا کرد از تاک هستی و من

زان پس اسیر دست این انتخاب بودم

بخشی زمن فرو ریخت در راه و گذرگاه

تا چون شوم سرانجام در اضطراب بودم

بخش دگر درآمد در سفره ای به بزمی

زان جا به زیر دندان در آسیاب بودم

بخشی نصیب خم شد,از چشم غیر گم شد

جوشیدم و وجودی پر التهاب بودم

خود را به برکه دیدم,چون سیرو سرکه دیدم

در تنگنای ترشی خرد و خراب بودم

در صبر و استقامت تنگی گذشت و ترشی

من در مسیر سخت یک انقلاب بودم

از خم پیاده گشتم تا در پیاله گشتم

تا چشم خود گشودم پا در رکاب بودم

از غوره ای به باغی تا کارگاه ساقی؟

دیگر چه جای پرسش؟اینک جواب بودم

حتما دعای خیری همراه بود سالک

با آن همه خرابی اکنون شراب بودم

عشق ار مدد نمی کرد,ما را رصد نمی کرد

اینک به جای چشمه بی شک سراب بودم

مجتبی کاشانی (سالک)

چایکوفسکی

2009-09-01T01:03:00.000+04:30

رادیو در حال پخش قطعه موسیقی " دریاچه قو" شاهکار جاویدان چایکوفسکی بود. با خودم فکر می کردم که حتما" جهان بدون چایکوفسکی و "دریاچه قو" ناقص بود.

به زبانی دیگر اگر چایکوفسکی بدنیا نیامده بود و یا او دریاچه قو را ننوشته بود , دنیا چیزی کم داشت. بیشتر که فکر کردم به ذهنم امد که جهان بدون وجود هر کدام از ما ناقص می شد چه انهایی را که می شناسیم یا چه انهایی را که نمی شناسیم.

در این جهان هیچکس نمی تواند جای دیگری را پر کند.

هیچ چیز و هیچکس جایگزین و همتا ندارد.

شهید گمنام

2009-09-01T01:01:00.000+04:30

دیروز شعری از مولانا را روی سنگ قبر یکی ازشهدای گمنام خواندم.

بعد از خواندن شعر بنظرم رسید او دیگر برایم گمنام نیست.

ان لحظه من گمنام و بی نام و نشان بودم .

بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریم

بجز عشق بجز عشق دگر کار نداریم

در این خاک در این خاک در این مزرعه پاک

بجز مهر بجز عشق دگر تخم نکاریم

چه مستیم چه مستیم از آن شاه که هستیم

بیایید بیایید که تا دست برآریم

چه دانیم چه دانیم که ما دوش چه خوردیم

که امروز همه روز خمیریم و خماریم

مپرسید مپرسید ز احوال حقیقت

که ما باده پرستیم نه پیمانه شماریم

شما مست نگشتید وزان باده نخوردید

چه دانید چه دانید که ما در چه شکاریم

نیفتیم بر این خاک ستان ما نه حصیریم

برآییم بر این چرخ که ما مرد حصاریم

دنیای مجازی

2009-09-01T00:59:00.000+04:30

View Raw Image">

از زمانی که وارد این دنیای مجازی شده ام با بسیاری از افراد جدید اشنا شده ام. فرق بسیاری از انسانها در این جهان و جهان واقعی زیاد نیست. اما در این جهان با ادمهایی روبرو شده ام که مطمئن هستم در جهان واقعی با ان چیزی که در اینجا می بینیم بسیار تفاوت دارند.

بسیاری را در اینجا دیده ام که انتظاراتی ماوراء توانایی های این جهان مجازی را دارند و چون این انتظارات براورده نمی شود دچار افسردگی می شوند.

باید انتظارات خود در حیطه روابط انسانی را از این دنیا محدودتر کرد.